دوغ

برای دوغِ نوشیدنی، ماست را با آب سرد رقیق کنید و کمی نمک و نعناع خشک بیفزایید؛ برای بافت کف‌دار، مخلوط را در ظرف دربسته تکان دهید. اگر دوغ شما از آبِ باقی‌مانده از کره‌گیری تهیه شده، آن را با آب اشتباه نگیرید و رقیق نکنید.

دوغ را در ظرف دربسته و در یخچال بگذارید و برای نوشیدن، فقط به‌اندازهٔ مصرف در لیوان بریزید. اگر بوی نامعمول، کپک یا تغییر بافت آشکار دیدید، آن را دور بریزید.

دوغ کنار کباب، کوفته و غذاهای برنجیِ پرادویه نوشیدنی رایجی است؛ نعناع خشک یا پونه هم عطرش را بیشتر می‌کند. برای آش دوغ، دوغ را با حبوبات و سبزی آش می‌پزند و پیوسته هم می‌زنند تا نبُرد.

برای جایگزینی در پخت‌وپز، شیر را با کمی آب‌لیمو یا سرکه مخلوط کنید و چند دقیقه کنار بگذارید تا کمی غلیظ شود. این جایگزین برای نوشیدن، مزه و بافت دوغ را ندارد.

دوغ اسیدی است و گرمای زیاد یا جوشاندن می‌تواند پروتئین‌هایش را به هم ببندد. برای آش یا سس، آن را کم‌کم به غذا اضافه کنید و روی حرارت ملایم پیوسته هم بزنید؛ نگذارید بجوشد.

دوغ کم‌چرب کشت‌شده در هر ۱۰۰ گرم ۴۰ کیلوکالری دارد؛ دوغ ۳۴ کیلوکالری دارد. مقدار چربی آن هم در هر ۱۰۰ گرم ۱٫۰۷ گرم است، در برابر ۰٫۵ گرم در دوغ.

دوغِ نوشیدنی معمولاً از ماستِ رقیق‌شده با آب درست می‌شود و ممکن است نمک و سبزی معطر داشته باشد. واژهٔ دوغ برای نوشیدنیِ حاصل از رقیق‌کردن ماست هم به‌کار می‌رود؛ این با آبِ باقی‌مانده از کره‌گیری یکی نیست.