Szynka szwarcwaldzka

Tak — to wędlina peklowana i wędzona, gotowa do jedzenia bez dalszej obróbki. Podaj ją cienko pokrojoną, prosto z lodówki albo po krótkim ogrzaniu.

Owiń ją szczelnie papierem do żywności lub włóż do zamykanego pojemnika i trzymaj w lodówce. Zjedz w ciągu kilku dni; jeśli na opakowaniu podano krótszy termin po otwarciu, trzymaj się go.

Można, najlepiej podzieloną na porcje i szczelnie zapakowaną, żeby nie wysychała i nie chłonęła zapachów. Rozmrażaj ją w lodówce; po rozmrożeniu może być mniej delikatna, więc dobrze sprawdzi się w daniu na ciepło.

Dobrze pasuje do chleba żytniego, masła, musztardy, ogórków kiszonych i sera. Możesz też podać ją z melonem, na desce wędlin albo zawinąć wokół szparagów.

Tak, ale dodaj ją pod koniec pieczenia pizzy albo wmieszaj do gorącego makaronu już po zdjęciu garnka z ognia. Długie smażenie wysusza cienkie plastry i wzmacnia ich słony, wędzony smak.

Najbliższym zamiennikiem jest szynka dojrzewająca, choć będzie mniej wyraźnie wędzona; możesz też użyć szynki parmeńskiej i dodać odrobinę wędzonej papryki do potrawy. Do kanapek sprawdzi się również zwykła szynka, ale smak będzie łagodniejszy.

Szynka szwarcwaldzka jest charakterystycznie wędzona, a szynka dojrzewająca zwykle nie ma takiego dymnego aromatu. Ta druga ma 246 kcal i 16,1 g tłuszczu na 100 g, a szynka szwarcwaldzka ma 307 kcal i 22 g tłuszczu.

Nazwa odnosi się do Schwarzwaldu, czyli Czarnego Lasu w Niemczech. Tradycyjnie szynkę pekluje się, suszy i wędzi na zimno, co nadaje jej ciemną powierzchnię i wyrazisty aromat.