Parówka wiedeńska

Włóż ją do gorącej, ale nie wrzącej wody i podgrzewaj przez 3–5 minut. Mocne gotowanie może rozerwać osłonkę i sprawić, że parówka straci soczystość.

Zwykle jest już poddana obróbce cieplnej, więc można ją zjeść na zimno, o ile opakowanie jest szczelne, a produkt był prawidłowo przechowywany. Po otwarciu trzymaj ją w lodówce i zjedz w ciągu 2 dni.

Przełóż niewykorzystane parówki do szczelnego pojemnika i włóż do lodówki. Nie zostawiaj ich długo w temperaturze pokojowej; jeśli mają nieprzyjemny zapach lub zmienioną powierzchnię, wyrzuć je.

Podawaj ją w bułce z musztardą, dodaj do jajecznicy albo pokrój do zapiekanki z ziemniakami. Możesz też wrzucić ją do żurku pod koniec gotowania, żeby tylko się ogrzała.

Użyj parówki drobiowej, frankfurterki albo kiełbaski roślinnej; wybierz produkt o podobnej grubości, by równomiernie ogrzał się w bułce. Do dania z wyraźniejszym, mięsnym smakiem lepiej pasuje frankfurterka.

Tak. Parówka wiedeńska drobiowa ma 232 kcal na 100 g, a parówka wiedeńska 289 kcal na 100 g.

Tłuszcz stanowi znaczną część jej wartości energetycznej, a wśród tłuszczów jest też tłuszcz nasycony: 9,2 g na 100 g. To produkt mięsny, więc nie traktuj go jako głównego źródła białka w każdym posiłku.

Nie podawaj jej w całych krążkach ani wzdłużnych kawałkach o okrągłym przekroju. Przekrój parówkę wzdłuż na ćwiartki, a potem pokrój na drobne kawałki i podawaj dziecku siedzącemu pod nadzorem.