Parówka wiedeńska

Włóż ją do gorącej, ale niegotującej się wody i podgrzewaj przez około 5–7 minut. Mocne wrzenie może rozerwać osłonkę i wypłukać część smaku.

Zwykle nie — jadalną osłonkę można zjeść razem z parówką. Zdejmij ją tylko wtedy, gdy opakowanie wyraźnie oznacza ją jako niejadalną.

Po otwarciu przełóż je do szczelnego pojemnika i trzymaj w lodówce; zjedz w ciągu kilku dni. Możesz je też zamrozić, najlepiej podzielone na porcje.

Pasuje do musztardy, chrzanu, pieczywa i sałatki ziemniaczanej. Pokrojona sprawdza się też w zupie grochowej, żurku albo w cieście francuskim.

Można, jeśli jest to produkt gotowy do spożycia i był prawidłowo przechowywany. Podgrzanie poprawia jej aromat, ale nie wymaga ponownego gotowania.

Parówka drobiowa ma zwykle więcej białka: 13,6 g na 100 g, a wiedeńska 13 g. Nazwa „drobiowa” wskazuje na mięso drobiowe; skład parówki wiedeńskiej może być inny, więc sprawdź go na opakowaniu.

Pokrój ją wzdłuż na cienkie paski, a dopiero potem na małe kawałki — okrągłe plasterki mogą łatwo zablokować drogi oddechowe. Podawaj ją pod nadzorem dorosłego.