Groszek cukrowy

Tak — umyj strąki i odłam końcówki; młode, jędrne groszki są chrupiące na surowo, na przykład z dipem albo w sałatce. Jeśli włókno biegnące wzdłuż szwu jest twarde, ściągnij je przed jedzeniem.

Wrzuć go do osolonego wrzątku na 2–3 minuty, a potem od razu przełóż do bardzo zimnej wody. Na patelni wystarczą 3–4 minuty smażenia; nie gotuj go długo, bo strąki zmiękną i stracą intensywny kolor.

Nie — jada się cały strąk, razem z nasionami. Umyj go, odłam twarde końce i w razie potrzeby usuń włókno z boku; bardzo młode strąki często nie wymagają tego ostatniego kroku.

Włóż nieumyte strąki do luźno zamkniętej torby lub pojemnika i trzymaj w lodówce; umyj je dopiero przed użyciem. Do zamrożenia zblanszuj je przez 1–2 minuty, osusz i szybko schłodź przed zapakowaniem.

Dodaj go pod koniec smażenia do makaronu, ryżu lub warzyw z patelni — krótka obróbka zachowa chrupkość. Pasuje też do sałatek, zup i dań stir-fry, a na surowo dobrze smakuje z hummusem.

Groszek cukrowy je się w całości, w mięsistym, słodkim strąku; z groszku zielonego zwykle wyłuskuje się nasiona, a sam strąk się wyrzuca. Groszek zielony ma też więcej białka: 5,94 g na 100 g wobec 3 g w groszku cukrowym.

Jeśli zależy ci na chrupiącym strąku, użyj groszku śnieżnego (mangetout) — przygotowuje się go podobnie i także je w całości. Do potrawy, w której liczy się głównie smak zielonego groszku, możesz użyć wyłuskanych ziaren, ale będą miększe.