ارگاسم ورزشی چیست و چرا ممکن است هنگام ورزش رخ دهد؟
ارگاسم ورزشی، ارگاسم یا حسی شبیه به آن است که هنگام ورزش رخ می‌دهد و اغلب با فکرهای جنسی یا لمس مستقیم همراه نیست. در این راهنما می‌خوانید چه عواملی ممکن است باعث آن شوند، کدام حرکات می‌توانند محرکش باشند و چطور راحت‌تر با آن کنار بیایید.
معنای واژه ارگاسم ورزشی
ارگاسم ورزشی، ارگاسم یا موجی شبیه به لذت است که هنگام فعالیت بدنی رخ می‌دهد. این نام از ترکیب «میان‌تنه» و «ارگاسم» ساخته شده، چون معمولاً ورزش‌هایی که بخش میانی بدن را درگیر می‌کنند با این تجربه ارتباط دارند. بااین‌حال، این حالت ممکن است هنگام حرکاتی که پاها، لگن یا عضلات کف لگن را به کار می‌گیرند هم رخ دهد.
این حس در افراد مختلف متفاوت است. ممکن است کاملاً شبیه ارگاسم باشد یا به شکل افزایش تدریجی و مبهم‌تری از گرما، تنش، گزگز یا رهایی احساس شود. این حالت می‌تواند بدون فکرهای جنسی، لمس مستقیم اندام تناسلی یا برانگیختگی عمدی رخ دهد.
برای تحریک آن میزان مشخصی از تلاش لازم نیست. ممکن است در بعضی جلسه‌های ورزشی رخ دهد، اما در جلسه‌هایی که ظاهراً مشابه‌اند نه. این تفاوت می‌تواند به خستگی، وضعیت بدن، تنفس، تنش عضلانی و عوامل فردی دیگر مربوط باشد.
چرا ممکن است هنگام ورزش رخ دهد
برای همه موارد ارگاسم ورزشی یک توضیح قطعی وجود ندارد. یک احتمال این است که انقباض‌های تکراری و شدید عضلات، عصب‌ها و بافت‌های اطراف شکم و لگن را تحریک کنند. فشار، اصطکاک و افزایش جریان خون هم ممکن است نقش داشته باشند.
تمرین‌های میان‌تنه اغلب به انقباض هم‌زمان عضلات شکم و کف لگن نیاز دارند. حبس کردن نفس یا سفت کردن شدید عضلات بدن می‌تواند فشار را در میان‌تنه و لگن افزایش دهد. با بیشتر شدن تنش و سپس رها شدن آن، حس ایجادشده ممکن است شبیه ارگاسم شود یا به ارگاسم بینجامد.
ذهن می‌تواند بر این تجربه اثر بگذارد، اما خیال‌پردازی جنسی لازم نیست. تمرکز، حرکت‌های ریتمیک و تلاش بدنی ممکن است باعث شوند حس‌های بدن بیشتر به چشم بیایند. ترکیب دقیق این عوامل در هر فرد متفاوت است؛ بنابراین محرکی که برای فرد دیگری مؤثر است، ممکن است هیچ اثری روی شما نداشته باشد.
- سفت کردن شدید عضلات شکم
- انقباض‌های تکراری عضلات کف لگن
- حرکت ریتمیک لگن یا پاها
- فشار در اطراف لگن
- افزایش و سپس رها شدن تنش عضلانی
حرکت‌هایی که معمولاً با آن ارتباط دارند
حرکت‌هایی که بخش پایینی عضلات شکم را به‌شدت درگیر می‌کنند، اغلب در ارتباط با ارگاسم ورزشی مطرح می‌شوند. این حرکت‌ها شامل تمرین‌هایی هستند که در آن‌ها پاها حرکت می‌کنند و بالاتنه ثابت می‌ماند. حرکت‌های آویزان ممکن است به‌ویژه شدید باشند، چون عضلات میان‌تنه برای مهار تاب خوردن سخت کار می‌کنند.
محرک‌های احتمالی دیگر شامل سفت نگه‌داشتن عضلات، حرکت‌های شبیه بالا رفتن یا حرکت‌های تکراری لگن هستند. خود تمرین به‌تنهایی واکنش خاصی را تضمین نمی‌کند. تکنیک، میزان تلاش، لباس، تماس با دستگاه و حساسیت فردی همگی می‌توانند این تجربه را تغییر دهند.
لازم نیست این تمرین‌ها را امتحان کنید یا به‌دنبال این حس باشید. اگر این حالت ناگهان رخ داد، توجه به حرکت، سرعت و مرحله تمرین ممکن است به شما کمک کند الگو را بشناسید. فقط جزئیاتی را ثبت کنید که با نگه‌داشتنشان راحت هستید.
- بالا آوردن پا یا زانو
- کرانچ و حرکت‌های مشابه شکم
- پلانک و نگه‌داشتن بدن با سفت کردن شدید عضلات
- حرکت‌های بالا رفتن یا کشیدن
- دوچرخه‌سواری و حرکت‌های تکراری دیگر لگن
این حس ممکن است چگونه باشد
ارگاسم ورزشی ممکن است با تنش فزاینده‌ای در عمق بخش پایینی شکم یا لگن شروع شود. این حس ممکن است با چند تکرار بیشتر شود و بعد ناگهان رها شود. در بعضی افراد، حس به‌محض توقف تمرین از بین می‌رود، اما در برخی دیگر به‌تدریج فروکش می‌کند.
هر حس خوشایندی هنگام ورزش ارگاسم نیست. خستگی عضلانی، فشار، گزگز و حس رهایی شدید پس از تلاش می‌توانند با بعضی جنبه‌های برانگیختگی هم‌پوشانی داشته باشند. خود شما بهتر از هر کسی می‌توانید بگویید این تجربه در بدنتان چه حسی دارد.
این واکنش ممکن است لذت‌بخش، خنثی، گیج‌کننده یا خجالت‌آور باشد. هیچ‌کدام از این واکنش‌ها نادرست نیست. واکنش بدنی غیرارادی، چیزی قطعی درباره قصد، ترجیح‌ها یا فکرهای شما نشان نمی‌دهد.
اگر می‌خواهید این حالت متوقف شود چه کنید
اگر این حس برایتان خوشایند نیست، حرکت را متوقف کنید و بگذارید تنفستان آرام شود. تغییر وضعیت یا عوض کردن تمرین با حرکتی که به سفت کردن کمتر عضلات شکم و کف لگن نیاز دارد، ممکن است از شدت گرفتن این حس بکاهد. کم کردن سفتیِ غیرضروری عضلات هم می‌تواند کمک کند.
می‌توانید تمرین را تغییر دهید و لازم نیست کلاً ورزش را کنار بگذارید. با سرعت کمتر تمرین کنید، استراحت‌های طولانی‌تری داشته باشید یا ست را پیش از شدت گرفتن این حس تمام کنید. مدتی انجام ندادن حرکت خاصی هم انتخابی منطقی است.
اگر در فضای ورزشی مشترک هستید، می‌توانید برای استراحت کوتاهی به جایی دیگر بروید تا حریم خصوصی داشته باشید. لازم نیست چیزی را برای کسی توضیح دهید. اگر این حس با درد، بی‌حسی، خون‌ریزی یا ناراحتی ماندگار همراه است، از یک متخصص سلامت واجد صلاحیت راهنمایی بگیرید.
- حرکت را متوقف کنید و عادی نفس بکشید
- وضعیت بدن یا حرکت را تغییر دهید
- سرعت یا تعداد تکرارها را کم کنید
- تنش بیش‌ازحد شکم و لگن را رها کنید
- در صورت نیاز، برای استراحت کوتاه به فضای خصوصی‌تری بروید
چطور محرک‌های احتمالی را پیگیری کنید
از آنجا که خوراکی‌هایی را که می‌خورید از قبل ثبت می‌کنید، شاید برایتان آشنا باشد که به‌دنبال الگو بگردید، بی‌آنکه یک مورد را به‌تنهایی دلیل قطعی بدانید. همین روش اینجا هم می‌تواند به کارتان بیاید. یادداشت کوتاهی پس از ورزش ممکن است نشان دهد که آیا حرکت‌های خاص، عادت‌های تنفسی یا میزان خستگی مرتباً با این حالت همراه هستند.
یادداشت‌ها را ساده و خصوصی نگه دارید. نوع فعالیت، وضعیت بدن، میزان تلاش، محل احساس تنش و اینکه آیا توقف حرکت حس را تغییر داد یا نه، ثبت کنید. نیازی نیست به تجربه امتیاز بدهید یا آن را به‌زور در دسته‌بندی دقیقی قرار دهید.
خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها ممکن است بر راحتی یا انرژی شما هنگام ورزش اثر بگذارند، اما معمولاً نمی‌توان ارگاسم ورزشی را به یک وعده غذایی نسبت داد. پیش از نتیجه‌گیری درباره ارتباط میان آن‌ها، چند جلسه را بررسی کنید. اگر ثبت کردن باعث می‌شود مضطرب‌تر شوید یا بیشتر معذب باشید، می‌توانید آن را کنار بگذارید.
- حرکت و وضعیت بدن
- میزان سفت کردن عضلات
- الگوی تنفس
- محلی که حس از آنجا شروع شد
- اتفاقی که پس از مکث افتاد