ریواس

ریواس را به تکه‌های کوتاه ببُرید و نزدیک پایان پخت، وقتی گوشت و سبزی‌ها نرم شده‌اند، به خورش اضافه کنید؛ حدود ۱۰ دقیقه کافی است تا نرم شود اما شکلش را نگه دارد. پخت طولانی آن را له می‌کند.

ساقه‌هایی را انتخاب کنید که سفت و بی‌لک باشند و سرشان پژمرده یا خشک نشده باشد. رنگ ساقه می‌تواند سبز، صورتی یا قرمز باشد؛ سرخی بیشتر به‌تنهایی نشانهٔ طعم بهتر یا شیرین‌تر نیست.

برگ‌ها را جدا کنید و ساقه‌ها را نشسته در پارچه یا دستمال کاغذی بپیچید و در یخچال بگذارید. درست پیش از مصرف بشویید؛ رطوبتِ اضافه می‌تواند ساقه‌ها را زودتر نرم کند.

بله؛ ساقه‌ها را بشویید، خشک کنید و به تکه‌های دلخواه ببُرید، سپس در ظرف دربسته یا کیسهٔ مناسب فریزر بگذارید. برای کمپوت یا خورش می‌توانید تکه‌های یخ‌زده را مستقیم به قابلمه اضافه کنید.

نه؛ برگ ریواس را نخورید، چون مقدار زیادی اگزالات دارد. فقط ساقهٔ ریواس برای خوردن به کار می‌رود؛ برگ‌ها را جدا کنید و دور بریزید.

در پای، مربا یا کمپوت، ریواس را می‌توانید به‌جای میوه‌های ترش مثل سیب ترش به کار ببرید. ریواس با پخت زود نرم و ترش‌مزه می‌شود، پس تکه‌ها را درشت ببُرید و اگر لازم بود شیرین‌کننده را کم‌کم اضافه کنید.

ساقهٔ ریواس خام خوراکی است، اما طعم ترش و بافت نسبتاً سفتی دارد. آن را خوب بشویید، سر و ته ساقه را جدا کنید و نازک ببُرید؛ می‌توانید تکه‌ها را با کمی ماست یا در سالاد امتحان کنید.