عدس سبز

عدس‌ها را آبکشی کنید و با آب سرد، بدون نمک و مواد ترش، روی حرارت ملایم بپزید؛ معمولاً ۲۰ تا ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. از دقیقهٔ ۲۰ به بعد مزه کنید و وقتی نرم شد اما شکلش را نگه داشت، آبکش کنید؛ نمک و آب‌لیمو را در پایان بیفزایید.

خیس‌کردن ضروری نیست؛ عدس سبز را می‌توانید پس از آبکشی مستقیم بپزید. اگر خیسش کنید، زمان پخت کمتر می‌شود، پس زودتر میزان نرمی را بررسی کنید.

عدس سبزِ دانه‌دار در سالاد عدس، سوپ و خوراک خوب می‌ماند و شکلش را بهتر از عدس قرمز حفظ می‌کند. برای طعم ایرانی، آن را با پیازداغ و زیره یا در عدس‌پلو به کار ببرید.

عدس پخته را حداکثر ظرف دو ساعت در ظرف دربسته بگذارید و در یخچال نگه دارید؛ تا حدود سه روز کیفیت خوبی دارد. برای نگه‌داری طولانی‌تر، آن را در بسته‌های کوچک منجمد کنید و پیش از مصرف کاملاً گرم کنید.

برای سالاد یا خوراکی که باید دانه‌ها شکلشان را حفظ کنند، عدس قهوه‌ای جایگزین مناسبی است و زمان پختش را جداگانه بررسی کنید. عدس قرمز زودتر می‌پزد و وا می‌رود، پس بیشتر به درد سوپ و خوراک غلیظ می‌خورد.

عدس سبز معمولاً پس از پخت شکلش را نگه می‌دارد، اما عدس قرمزِ پوست‌گرفته سریع نرم و پوره‌مانند می‌شود. در هر ۱۰۰ گرم، عدس سبز ۹ گرم فیبر دارد، در برابر ۱٫۹ گرم در عدس قرمز.

یک دانه را بچشید: باید تا مغز نرم باشد، اما زیر دندان کمی استحکام داشته باشد و پوستش از هم نپاشیده باشد. اگر هنوز سفت است، چند دقیقهٔ دیگر بجوشانید و دوباره امتحان کنید.

در هر ۱۰۰ گرم عدس سبز، ۷٫۸ گرم پروتئین و ۹ گرم فیبر وجود دارد. فیبر آن به آستانهٔ «منبع فیبر» می‌رسد؛ برای پروتئین، این عنوان صدق نمی‌کند.