بوربون

بوربون نوعی ویسکی آمریکایی است که از غله‌ای با دست‌کم ۵۱ درصد ذرت تهیه می‌شود و در بشکه‌های نوِ بلوطِ زغالی‌شده می‌ماند. هر بوربون ویسکی است، اما هر ویسکی بوربون نیست.

برای نوشیدن خالص، آن را در دمای اتاق و در لیوانی کوچک با دهانهٔ کمی گشاد سرو کنید؛ چند قطره آب می‌تواند عطرش را باز کند. برای نوشیدنی خنک، یک قالب یخ بزرگ از یخ خردشده دیرتر آب می‌شود.

از بوربون در کوکتل‌های کلاسیکی مثل اولد فشن، منهتن و ویسکی ساور استفاده می‌شود. در اولد فشن، شکر را با چند قطره آب و تلخ‌مزه له کنید، بوربون و یخ بیفزایید و با پوست پرتقال عطر بدهید.

بوربون را در سس باربیکیو یا لعاب گوشت به کار ببرید؛ ابتدا آن را چند دقیقه بجوشانید تا بوی تند الکل کمتر شود، بعد شکر قهوه‌ای یا عسل اضافه کنید. برای شعله‌ورکردن غذا، بوربون را مستقیم از بطری روی شعله نریزید.

در بطری را محکم ببندید و آن را دور از نور مستقیم و گرما، در جای خنک نگه دارید. برخلاف شراب، بوربونِ بازشده را لازم نیست در یخچال بگذارید.

در کوکتل، ویسکی چاودار یا ویسکی دیگری را جایگزین کنید؛ طعم نهایی کمی فرق می‌کند. در سس و لعاب غذا، آب سیب یا آب گوشت را به کار ببرید و کمی سرکه یا شکر برای نزدیک‌شدن به ترشی یا شیرینی بوربون اضافه کنید.