Sashimi z tuńczyka

Poproś o rybę przeznaczoną do jedzenia na surowo; świeży kawałek powinien mieć czysty, morski zapach, zwartą strukturę i równomierny kolor, bez śliskiej powierzchni. Sam wygląd nie potwierdza bezpieczeństwa surowej ryby.

Schłodź kawałek, osusz go i użyj długiego, bardzo ostrego noża. Krój jednym płynnym ruchem w poprzek włókien na plastry grubości około pół centymetra, nie piłując mięsa.

Podawaj je z sosem sojowym, wasabi i marynowanym imbirem; pasują też rzodkiew daikon oraz cienko pokrojona dymka. Do maczania wystarczy odrobina sosu sojowego, żeby nie zagłuszyć smaku ryby.

Sashimi to same plastry ryby, bez ryżu. Sushi z tuńczykiem zawiera zwykle rybę i zaprawiony ryż, dlatego ma w przeliczeniu na sto gramów 23,2 g węglowodanów, a sashimi 0 g.

Tak, jeśli ryba została przeznaczona do spożycia na surowo i rozmrozisz ją w lodówce, najlepiej na talerzu, żeby nie leżała w wyciekającym płynie. Nie rozmrażaj jej na blacie i nie zamrażaj ponownie po rozmrożeniu.

Najlepiej zjedz je od razu po przygotowaniu. Surową rybę trzymaj szczelnie przykrytą w najzimniejszej części lodówki, oddzielnie od gotowych potraw, i nie zostawiaj jej w temperaturze pokojowej dłużej niż dwie godziny.

Surowa ryba może zawierać drobnoustroje i pasożyty, dlatego małym dzieciom bezpieczniej podać tuńczyka dokładnie ugotowanego lub upieczonego. Twarde, śliskie plastry mogą też utrudniać gryzienie i połykanie.

Porcja ważąca 100 g dostarcza 24 g białka. Dla porównania sashimi z łososia ma 19,9 g białka na 100 g.