Koniak

Oba to francuskie destylaty winne, ale pochodzą z różnych regionów i powstają według odmiennych metod. Koniak destyluje się dwukrotnie w alembikach, a armaniak najczęściej raz w aparacie kolumnowym, dlatego często ma bardziej wyrazisty, owocowy charakter.

Podaj go w temperaturze pokojowej w kieliszku tulipanowym, który zwęża się ku górze i skupia aromaty. Nie ogrzewaj kieliszka dłonią — ciepło może uwydatnić ostre nuty alkoholu.

Dobrze łączy się z gorzką czekoladą, suszonymi owocami i twardymi serami. Możesz podać go po posiłku albo dodać odrobinę do sosu do pieczonego mięsa.

Dodaj niewielką ilość do sosu pieczeniowego, marynaty albo deseru z gruszkami; wlej go na patelnię po zdjęciu jej z ognia, a potem podgrzewaj sos, by odparować alkohol. Nie wlewaj koniaku bezpośrednio z butelki nad płomieniem.

Tak. W Sidecarze łączy się go z likierem pomarańczowym i sokiem z cytryny; koniak sprawdza się też w prostym koktajlu z imbirem i wodą gazowaną.

Szczelnie ją zakręć i trzymaj pionowo, z dala od słońca oraz źródeł ciepła. W przeciwieństwie do wina koniak nie dojrzewa dalej w butelce.

To oznaczenia wieku najmłodszego destylatu użytego w mieszance: VS oznacza co najmniej dwa lata leżakowania, VSOP — cztery, a XO — dziesięć. Dłuższe leżakowanie zwykle daje gładszy, bardziej złożony smak.

Porcja 100 ml dostarcza 221 kcal. Koniak nie zawiera istotnych ilości białka, tłuszczu ani węglowodanów.