Imbir marynowany

Podawaj go do sushi i sashimi, ale sprawdza się też jako kwaśno-słodki dodatek do ryżu, kanapek, sałatek i dań z tofu. Nakładaj niewielką ilość obok potrawy, zamiast mieszać z nią od razu — jego ocet i słodycz łatwo dominują.

Obierz korzeń łyżeczką, pokrój go w bardzo cienkie plasterki i zalej gorącą zalewą z octu ryżowego, cukru i soli. Po ostudzeniu wstaw słoik do lodówki; plasterki nabierają smaku po kilku godzinach, a najlepiej po nocy.

Nie, zwykle podaje się go prosto ze słoika, odsączonego z zalewy. Jeśli jest dla ciebie za słodki lub kwaśny, krótko opłucz plasterki i osusz je przed podaniem.

Trzymaj go w lodówce i pilnuj, by plasterki były przykryte zalewą. Wyjmuj je czystym widelcem lub pałeczkami, a domowy imbir marynowany przechowuj w lodówce — samo zalanie octem nie czyni go przetworem do spiżarni.

Imbir do sushi to zwykle cienko krojony, słodko-kwaśny gari, podawany między kawałkami sushi, by odświeżyć smak. Imbir marynowany może mieć różne zalewy i grubsze plastry; w danych dla 100 g imbir do sushi ma 65 kcal, a imbir marynowany 18 kcal.

Nie w tej samej roli: świeży imbir jest ostry i włóknisty, a marynowany — kwaśny, słodkawy i chrupiący. Do sushi lepiej podać cienkie plasterki ogórka skropione octem ryżowym niż starty świeży korzeń.

Młody imbir może różowieć naturalnie podczas marynowania, ale intensywnie różowy kolor często pochodzi z barwnika. Sam kolor nie mówi, czy zalewa jest słodka, czy kwaśna.