Χρυσό ακτινίδιο

Πίεσέ το απαλά με τα δάχτυλα: όταν υποχωρεί λίγο, είναι έτοιμο για φάγωμα. Αν είναι ακόμη σκληρό, άφησέ το στον πάγκο να ωριμάσει.

Ναι· η φλούδα του είναι λεπτή και λεία, οπότε μπορείς να το φας ολόκληρο, αφού το πλύνεις καλά. Αν προτιμάς, κόψε το στη μέση και βγάλε τη σάρκα με κουταλάκι.

Κράτησε τα άγουρα ακτινίδια στον πάγκο, μακριά από τον ήλιο. Όταν μαλακώσουν, βάλ’ τα στο ψυγείο· έτσι επιβραδύνεται η ωρίμανση και διατηρούνται για περισσότερο.

Η γλυκιά, δροσερή γεύση του ταιριάζει σε φρουτοσαλάτες, γιαούρτι και μπολ με βρόμη, αλλά και ως γαρνιτούρα σε πάβλοβα ή τάρτα φρούτων. Κόψε και πρόσθεσέ το λίγο πριν το σερβίρισμα.

Όχι ωμό, γιατί το ένζυμο ακτινιδίνη διασπά την πρωτεΐνη της ζελατίνης και μπορεί να εμποδίσει το ζελέ να πήξει. Μαγείρεψέ το πρώτα για λίγα λεπτά ή χρησιμοποίησε άλλο πηκτικό.

Το χρυσό έχει συνήθως πιο γλυκιά, λιγότερο ξινή γεύση και λεία φλούδα, ενώ το πράσινο είναι πιο ξινούτσικο και πιο τριχωτό. Το πράσινο έχει περισσότερες φυτικές ίνες: 3 g ανά 100 g, έναντι 1,8 g στο χρυσό.

Ναι, σε φρουτοσαλάτες, γλυκά και smoothies μπορείς να χρησιμοποιήσεις πράσινο ακτινίδιο στην ίδια ποσότητα. Θα δώσει πιο ξινή γεύση και, αν μπει ωμό σε ζελέ, χρειάζεται επίσης να μαγειρευτεί πρώτα.