Keso pecorino romano

Pinong kudkurin ito para sa cacio e pepe, amatriciana o carbonara. Ihalo kapag wala na sa apoy, kasama ng kaunting tubig na pinagpakuluan ng pasta, para maging malapot ang sarsa at hindi mamuo ang keso.

Balutin ang piraso sa baking paper o cheese paper, saka ilagay sa bahagyang nakasarang lalagyan sa refrigerator. Mas mabuting kudkurin lamang ang daming gagamitin kaysa itago nang matagal ang kesong nakudkod na.

Pumili ng pirasong matigas at pantay ang kulay, walang basang bahagi o amoy na tila panis. Kung gagamitin sa pasta, mas madaling kontrolin ang alat at mas sariwa ang lasa kapag buong piraso ang binili at ikaw ang magkudkod.

Puwede, pero mas maalat at mas matapang ang lasa ng pecorino romano, kaya magsimula sa mas kaunting dami. Mas mataas ang protina ng Parmigiano Reggiano—32 g kada 100 g, kumpara sa 26 g sa pecorino romano.

Pareho silang kesong gawa sa gatas ng tupa, pero mas banayad nang kaunti ang pecorino romano sa lasa at mas maalat ito. Mas mataas ang enerhiya ng pecorino ng Sicily: 427 kcal kada 100 g, kumpara sa 409 kcal sa pecorino romano.

Dinadagdagan ito ng asin sa paggawa at pinatatanda nang matagal, kaya nagiging siksik at matapang ang lasa. Dahil dito, kaunti lang ang kailangan para magbigay-lasa sa pasta, sopas o gulay.

Gawa ito sa gatas ng tupa at pinatatanda hanggang maging matigas at madaling kudkurin. Ang pangalang “pecorino” ay mula sa salitang Italyano na tumutukoy sa tupa.