قزل‌آلای دودی

معمولاً آمادهٔ خوردن است و می‌توانید آن را سرد سرو کنید. اگر به غذای گرم اضافه‌اش می‌کنید، در پایان پخت بیفزایید تا خشک نشود و عطر دودی‌اش بماند.

برای پاستا، آن را پس از خاموش‌کردن شعله با خامه یا کمی آب‌لیمو و شوید مخلوط کنید. در املت هم تکه‌هایش را نزدیک پایان پخت اضافه کنید؛ نمکش را پیش از چشیدن غذا نیفزایید.

ترکیبش با نان چاودار یا نان تست، پنیر خامه‌ای، خیار، شوید و آب‌لیمو رایج و خوش‌طعم است. می‌توانید آن را در سالاد سیب‌زمینی یا کنار تخم‌مرغ آب‌پز هم سرو کنید.

باقی‌مانده را در ظرف دربسته، در یخچال و دور از مواد غذایی خام بگذارید و طی یکی دو روز مصرف کنید. اگر بوی نامطبوع یا بافت لزج پیدا کرد، آن را نخورید.

بله؛ آن را در بسته‌ای بدون هوا یا ظرف دربسته فریز کنید تا بوی سایر مواد را نگیرد. برای مصرف، یک شب در یخچال بگذارید یخش باز شود و دوباره فریز نکنید.

قزل‌آلای دودی با ۲۳ گرم پروتئین در هر ۱۰۰ گرم، کمی بیشتر از سالمون دودی دارد که حدود ۲۲ گرم پروتئین در هر ۱۰۰ گرم دارد.

قزل‌آلای دودی طعم دودی و نمک بیشتری دارد و معمولاً آمادهٔ خوردن است؛ فیلهٔ تازه باید پخته شود و طعم ملایم‌تری دارد. برای مقایسه، فیلهٔ قزل‌آلا ۱۴۲ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم دارد، در برابر ۱۷۷ کیلوکالری در قزل‌آلای دودی.