میگو

میگوهای پوست‌گرفته را در تابه‌ای داغ با کمی روغن، هر طرف حدود ۱ تا ۲ دقیقه تفت دهید؛ وقتی گوشت مات و صورتی شد، از روی حرارت بردارید. برای آب‌پز کردن، آن‌ها را فقط تا همین تغییر رنگ بپزید.

میگو را زیر آب سرد بشویید و با دستمال خشک کنید تا بهتر برشته شود. رگ تیرهٔ پشت، رودهٔ میگو است؛ با نوک چاقو یا خلال‌دندان بیرونش بیاورید، به‌خصوص اگر درشت یا پر از شن باشد.

میگوی خام را در ظرف دربسته و سردترین بخش یخچال بگذارید و ترجیحاً همان روز یا روز بعد بپزید. میگوی پخته را حداکثر ۳ تا ۴ روز در ظرف دربسته نگه دارید.

سیر، لیموترش، فلفل و سبزی‌هایی مثل جعفری یا گشنیز کنار میگو خوب می‌نشینند. میگوپلو، خوراک میگو و پاستای میگو از غذاهای شناخته‌شده‌ای هستند که می‌توانید با آن درست کنید.

میگوهای درشت را با پوست روی سیخ بکشید تا هنگام کباب خشک نشوند؛ هر طرف را چند دقیقه روی حرارت متوسط رو به زیاد بپزید تا گوشت مات شود. اگر پوست‌گرفته‌اند، سیخ فلزی یا توری کباب کمک می‌کند از میان میله‌ها نیفتند.

بله؛ میگو را در بسته‌ای کم‌هوا فریز کنید و برای یخ‌زدایی، یک شب در یخچال بگذارید. میگوی یخ‌زدایی‌شده را دوباره فریز نکنید، مگر اینکه پیش از آن کاملاً پخته باشد.

میگوی تازه بوی ملایم دریا دارد، نه بوی تند و آمونیاکی؛ گوشتش باید سفت و مرطوب باشد، نه لزج. اگر میگو پوست دارد، پوسته نباید از گوشت جدا شده یا سیاهک‌های زیادی داشته باشد.

بله؛ هر ۲۱ گرم میگو ۲۱ گرم پروتئین دارد. یک وعدهٔ معمول می‌تواند حدود ۱۰۰ گرم میگوی پاک‌شده باشد.