فلفل قرمز

فلفل‌ها را کمی روغن بمالید و در فر با دمای ۲۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه بپزید؛ گاهی بچرخانید تا پوستشان لکه‌های تیره بزند و گوشتشان نرم شود. برای جداکردن پوست، فلفل داغ را چند دقیقه در ظرف دربسته بگذارید، سپس پوست و دانه‌ها را بگیرید.

خام، ترد و آبدار است و برای سالاد و کنار غذا مناسب؛ پختن، شیرینی و عطرش را برجسته‌تر می‌کند. اگر معدهٔ شما با پوست آن راحت نیست، فلفل را کباب کنید و پوستش را جدا کنید.

فلفل قرمز کبابی را با روغن زیتون، سیر و کمی سرکه به‌عنوان مزه یا کنار نان سرو کنید؛ در املت، پاستا و خوراک سبزیجات هم خوب می‌نشیند. پورهٔ آن پایهٔ سس‌ها و سوپ‌های غلیظ است.

فلفل نشسته را در کشوی سبزیجات یخچال، داخل کیسه‌ای با کمی راه تنفس، نگه دارید و پیش از مصرف بشویید. فلفل کبابیِ پوست‌گرفته را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی چند روز مصرف کنید؛ برای نگهداری طولانی‌تر، آن را خرد یا پوره و منجمد کنید.

فلفلی بردارید که پوست صاف و براق، بافت سفت و کاسبرگ سبز داشته باشد؛ لکهٔ نرم، چروک یا کپک نشانهٔ ماندگی است. فلفل‌های سنگین‌تر نسبت به اندازه‌شان معمولاً گوشت بیشتری دارند.

فلفل قرمز معمولاً شیرین و کم‌تندی است و برای کباب‌کردن یا سالاد به‌کار می‌رود؛ فلفل قرمز تند تندی محسوس دارد و بیشتر به‌عنوان چاشنی مصرف می‌شود. فلفل قرمز تند در هر ۱۰۰ گرم ۲۲۵ میلی‌گرم ویتامین C دارد.

اگر فلفل قرمز شما شیرین و گوشتی باشد، در سالاد، املت و خوراک می‌تواند جای فلفل دلمه‌ای قرمز را بگیرد؛ اندازه‌اش را با دستور غذا هماهنگ کنید. نوع باریک‌تر یا کم‌گوشت‌تر برای پرکردن مناسب نیست و زودتر می‌پزد.

بخش زیادی از تندی نزدیک رگه‌های سفید داخل فلفل است، نه خود دانه‌ها؛ بااین‌حال دانه‌ها ممکن است به رگه‌ها آغشته باشند. برای طعم ملایم‌تر، رگه‌های سفید و دانه‌ها را با دستکش یا چاقو جدا کنید.