خمیر کاری

برای دو وعده، با یک قاشق چای‌خوری شروع کنید؛ آن را یک تا دو دقیقه در کمی روغن تفت دهید تا عطرش آزاد شود، بعد سبزیجات، گوشت یا شیر نارگیل را اضافه کنید. اگر مزهٔ کاری پررنگ‌تری می‌خواهید، کمی دیگر بیفزایید.

خمیر را یک تا دو دقیقه در روغن تفت دهید، شیر نارگیل را کم‌کم اضافه کنید و سس را آرام بجوشانید. تکه‌های مرغ، توفو یا سبزیجات را در سس بپزید تا کاملاً پخته و نرم شوند.

درب ظرف را محکم ببندید و خمیر را در یخچال بگذارید؛ هر بار با قاشق تمیز از آن بردارید تا آب یا خرده‌های غذا وارد ظرف نشود. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در قالب یخ به سهم‌های کوچک تقسیم و منجمد کنید.

برای کاری مرغ یا سبزیجات، سوپ عدس و خوراک نخود، کمی خمیر کاری را در آغاز پخت تفت دهید. مقدار کمی از آن در سس نودل یا برنج سرخ‌شده هم عطر می‌دهد؛ چون بعضی خمیرها تند و شورند، نمک را آخر کار اضافه کنید.

پودر کاری را می‌توان جایگزین کرد، اما همان خمیر غلیظ و مرطوب نیست؛ پودر را با کمی روغن تفت دهید و برای نزدیک‌شدن به بافت خمیر، اندکی آب یا شیر نارگیل بیفزایید. طعم دقیق خمیرهای تایلندی و هندی با پودر کاری یکی نمی‌شود.

خمیر کاری ترکیبی مرطوب است که معمولاً فلفل، سیر، زنجبیل یا علف لیمو دارد و با تفت‌دادن در روغن عطرش باز می‌شود؛ پودر کاری مخلوط خشک ادویه‌هاست. خمیر را می‌توانید مستقیم در پایهٔ سس تفت دهید، اما پودر معمولاً به مایع یا روغن نیاز دارد تا خوب پخش شود.

بهتر است آن را خام نخورید؛ تفت‌دادن کوتاه در روغن طعم خام ادویه‌ها را می‌گیرد و عطرشان را آزاد می‌کند. اگر خمیر را به سس سرد اضافه می‌کنید، ابتدا آن را در کمی روغن بپزید و بعد به سس بیفزایید.