آب نارگیل

نارگیل را روی کاسه نگه دارید و یکی از سه نقطهٔ فرورفتهٔ انتهای آن را با ابزار تمیز سوراخ کنید تا آبش بیرون بیاید. اگر پوسته را می‌شکنید، آب را صاف کنید و پیش از نوشیدن بو و ظاهرش را بررسی کنید.

آب نارگیل تازه را در ظرف دربسته بگذارید و بی‌درنگ در یخچال نگه دارید؛ بهتر است ظرف یکی دو روز مصرف شود. آب نارگیل بسته‌بندی‌شدهٔ بازشده را هم در یخچال بگذارید و مطابق دستور نگهداری روی بسته عمل کنید.

آن را به اسموتی میوه، به‌ویژه اسموتی موز و آناناس، اضافه کنید یا بخشی از مایع پخت برنج را با آن جایگزین کنید. برای پخت برنج، آب نارگیل را با آب ساده مخلوط کنید تا طعم شیرین و نارگیلی آن غالب نشود.

ترکیبات را بخوانید و اگر طعم ساده می‌خواهید، محصولی را بردارید که آب نارگیل مادهٔ اصلی آن باشد و شکر یا شیرین‌کنندهٔ افزوده نداشته باشد. آب نارگیل با شیر نارگیل یکی نیست؛ شیر نارگیل غلیظ‌تر است و از گوشت نارگیل تهیه می‌شود.

آب نارگیل مایع رقیق و طبیعیِ داخل نارگیل است؛ شیر نارگیل معمولاً از گوشت نارگیل و آب درست می‌شود و بافتی چرب‌تر و غلیظ‌تر دارد. برای نوشیدن یا اسموتی آب نارگیل و برای کاری و سس‌های غلیظ شیر نارگیل مناسب‌تر است.

آب نارگیل مایع داخل میوه است، اما «نوشیدنی نارگیل» نامی است که ممکن است برای ترکیبی رقیق‌شده یا شیرین‌شده به کار برود. ترکیبات را بخوانید؛ این دو نام همیشه به محصول یکسانی اشاره نمی‌کنند.

بوی ترش یا الکلی، کف یا گاز غیرعادی و تغییر رنگ می‌تواند نشانهٔ تخمیر یا خراب‌شدن باشد. اگر آب نارگیل بوی ناخوشایند دارد یا ظاهرش تغییر کرده، آن را نچشید و دور بریزید.