Ser Parmigiano Reggiano

Owiń kawałek w papier do sera lub pergamin, a potem włóż do szczelnego pojemnika w lodówce. Nie zawijaj go ciasno w folię spożywczą — wilgoć sprzyja mięknięciu i nieprzyjemnym zapachom.

Tak. Oczyść ją z nadruku i gotuj w zupie lub sosie przez około 30 minut, by oddała smak; przed podaniem wyjmij ją albo pokrój zmiękczoną skórkę na kawałki.

Świeżo zetrzyj go na risotto, makaron, zupę minestrone lub sałatkę. Do gorącego dania dodaj go pod koniec gotowania, poza ogniem — łatwiej połączy się z potrawą i nie zbije w grudki.

Najbliższym zamiennikiem jest Grana Padano: także dobrze się ściera i pasuje do makaronu oraz risotta. Do wyrazistszego, słonego smaku możesz użyć pecorino romano, ale dodawaj go ostrożniej.

Oba sery są twarde i długo dojrzewają, ale Parmigiano Reggiano ma chronioną nazwę pochodzenia i powstaje według ściśle określonych zasad. Grana Padano zwykle ma łagodniejszy smak; dojrzały Parmigiano Reggiano jest bardziej złożony i kruchy.

Na całym boku oryginalnego kręgu są wypukłe napisy „Parmigiano Reggiano” i oznaczenia pochodzenia; na kawałku szukaj charakterystycznych kropek na skórce. Sam napis „parmezan” nie potwierdza, że ser jest oryginalny.

Powstaje z mleka krowiego, podpuszczki i soli, bez dodatku konserwantów. Dojrzewa co najmniej 12 miesięcy; dłuższe dojrzewanie wzmacnia smak i sprawia, że ser staje się bardziej kruchy.

Tak — porcja 100 g zawiera 32 g białka. Taki ser zwykle ściera się lub kruszy jako dodatek, więc w posiłku wystarczy znacznie mniejsza ilość.