Prosciutto

Prosciutto crudo to szynka peklowana i długo dojrzewająca, podawana bez gotowania; prosciutto cotto jest szynką gotowaną. Crudo ma wyrazistszy, bardziej słony smak, a cotto jest łagodniejsze i wilgotniejsze.

Wyjmij je z lodówki krótko przed podaniem i rozdziel cienkie plastry, zamiast układać je ciasno jeden na drugim. Podawaj na desce z pieczywem, oliwkami lub kawałkami melona.

Tak. Dodaj je na końcu do risotta, makaronu albo pizzy, bo długie pieczenie i smażenie wysuszają cienkie plastry i wzmacniają ich słoność. Do chrupiącego dodatku podsmaż plaster na suchej patelni przez chwilę z każdej strony.

Przykryj plastry papierem do żywności lub włóż do szczelnego pojemnika i trzymaj w lodówce. Zjedz je w ciągu kilku dni; jeśli pojawi się nieprzyjemny zapach lub śliska powierzchnia, wyrzuć je.

Dobrze pasuje do melona, fig, gruszki, rukoli i łagodnych serów. Zawijaj w nie kawałki owoców lub paluszki chlebowe albo podawaj na bruschettcie.

Prosciutto crudo trafia do włoskich antipasti, kanapek i pizzy, a także do saltimbocca alla romana, gdzie plaster szynki towarzyszy cielęcinie i szałwii. Prosciutto cotto często wykorzystuje się w tostach i nadzieniach.

Najbliższym zamiennikiem jest inna cienko krojona, dojrzewająca szynka, na przykład szynka parmeńska. Do pizzy lub zapiekanki możesz użyć szynki gotowanej, ale smak będzie łagodniejszy i mniej słony.

Szynka parmeńska to konkretny rodzaj włoskiego prosciutto crudo, pochodzący z określonego regionu i wytwarzany według tradycyjnej metody. Nazwy nie są więc całkiem wymienne: prosciutto może oznaczać różne włoskie szynki, także gotowane.