Biały pochrzyn

Obierz go, pokrój w kawałki i gotuj w osolonej wodzie przez około 20–30 minut, aż widelec łatwo będzie wchodził w miąższ. Odcedź i podawaj jak ziemniaki albo rozgnieć na gładkie purée.

Nie jedz go na surowo: biały pochrzyn zwykle obiera się i gotuje, piecze lub smaży przed podaniem. Surowy miąższ może być drażniący i trudno go strawić.

Pokrój obrany pochrzyn w grube słupki, wymieszaj z odrobiną oleju i piecz w 200°C przez około 35–45 minut, przewracając w połowie czasu. Jest gotowy, gdy zmięknie w środku i zarumieni się na brzegach.

Trzymaj nieobrane bulwy w suchym, przewiewnym i zacienionym miejscu, z dala od wilgoci; nie wkładaj ich do lodówki. Obrany lub pokrojony pochrzyn schowaj do szczelnego pojemnika w lodówce i ugotuj w ciągu kilku dni.

Ugotowany i utłuczony biały pochrzyn podaje się jako fufu lub pounded yam, często z gęstym sosem i potrawką. Pasuje też do zup, a pieczony lub smażony może zastąpić ziemniaki jako dodatek.

Pochrzyn japoński ma na 100 g 118 kcal i 23,4 g węglowodanów, a biały pochrzyn 102 kcal i 22 g węglowodanów. Pochrzyn japoński bywa też bardziej śliski po ugotowaniu, dlatego często ściera się go do potraw.

Tak, w zupach, purée i pieczonych dodatkach użyj podobnej ilości ziemniaków, ale pamiętaj, że biały pochrzyn po ugotowaniu bywa bardziej zwarty i skrobiowy. Do fufu ziemniaki nie dadzą takiej samej sprężystej, ciągnącej konsystencji.