شراب قرمز

شراب قرمزِ پررنگ معمولاً کنار گوشت کبابی یا خورش‌های گوشتی خوش‌طعم است؛ نوع سبک‌تر را می‌توانید با قارچ، پنیرهای رسیده یا پاستای گوجه‌ای سرو کنید. سس‌های غلیظ و غذاهای دودی هم با مزه‌های میوه‌ای و ادویه‌ای آن جور درمی‌آیند.

شراب قرمز را کمی خنک‌تر از دمای اتاق سرو کنید: نوع سبک را حدود ۱۲ تا ۱۴ درجه و نوع پررنگ را حدود ۱۵ تا ۱۸ درجه. اگر بطری گرم است، ۲۰ تا ۳۰ دقیقه در یخچال بگذارید؛ سرمای زیاد عطرش را می‌پوشاند.

در بطری را محکم ببندید و آن را در یخچال بگذارید؛ سرمای یخچال روند اکسیدشدن را کند می‌کند، حتی برای شراب قرمز. معمولاً طی ۳ تا ۵ روز کیفیتش افت می‌کند؛ پیش از سرو دوباره بگذارید کمی از سرمای یخچال بیرون بیاید.

شراب را پس از تفت‌دادن گوشت یا سبزیجات به تابه اضافه کنید و کف تابه را با قاشق چوبی بتراشید تا مزه‌های چسبیده آزاد شوند. برای سس، چند دقیقه بجوشانید تا حجمش کم شود؛ پختن همهٔ الکل را از بین نمی‌برد.

رنگ شراب قرمز از تماس آب انگور با پوست انگور تیره به دست می‌آید؛ در شراب رز این تماس کوتاه‌تر است، برای همین رنگ و معمولاً مزه‌اش سبک‌تر می‌شود. در هر ۱۰۰ گرم، شراب قرمز ۰٫۲ گرم کربوهیدرات دارد و شراب رز ۰٫۷ گرم.

برای خورش یا سس، آب گوشت یا آب سبزیجات را با کمی سرکهٔ قرمز جایگزین کنید تا هم مایع و هم ترشی ملایم شراب را داشته باشید. آب انارِ رقیق‌شده هم در سس‌های گوشتی گزینه‌ای میوه‌ای است؛ آن را کم‌کم اضافه کنید تا شیرینی غالب نشود.

شراب قرمز از تخمیر آب انگورهای تیره ساخته می‌شود و پوست انگور هنگام تخمیر در تماس با مایع می‌ماند؛ رنگ و بخشی از مزه و گسی آن از همین پوست می‌آید. رنگ گوشت بعضی انگورها روشن است و رنگ قرمز شراب بیشتر به روش ساخت مربوط می‌شود.

نه؛ شعله‌ورکردن یا جوشاندن کوتاه‌مدت الکل را کاملاً حذف نمی‌کند. اگر می‌خواهید غذا بدون الکل باشد، از آب گوشت یا سبزیجات به‌همراه کمی سرکه استفاده کنید، نه شراب.