آبجوی پیلزنر

آن را خنک، حدود ۴ تا ۷ درجهٔ سانتی‌گراد، سرو کنید؛ سرمای بیش از حد عطر رازک و طعم تلخ و تمیزش را می‌پوشاند. لیوان را کمی کج بگیرید تا کف یکدستی شکل بگیرد.

بطری یا قوطی را در جای خنک و تاریک بگذارید و دور از گرما و نور نگه دارید؛ نور می‌تواند طعم آبجو را نامطبوع کند. پس از باز کردن، درِ آن را محکم ببندید و در یخچال بگذارید، اما برای حفظ گاز و عطر بهتر است زود مصرف شود.

تلخی رازکی و گازدار بودنش کنار غذاهای سرخ‌شده، ماهی سوخاری، سوسیس و خوراک‌های نمکی خوب می‌نشیند. برای نمونه، آن را با ماهی و سیب‌زمینی سرخ‌کرده یا پنیرهای ملایم سرو کنید.

پیلزنر خودش نوعی لاگر است، نه نوشیدنی جدا از آن؛ معمولاً رنگ روشن‌تر و تلخی رازکی برجسته‌تری دارد. لاگر نام گسترده‌تری برای آبجوهایی است که با تخمیر سرد تهیه می‌شوند.

پیلزنر معمولاً روشن‌تر و تلخ‌تر است، درحالی‌که باک اغلب مزه‌ای مالت‌محورتر و شیرین‌تر دارد. در هر ۱۰۰ گرم، آبجوی باک ۶۱ کیلوکالری و پیلزنر ۴۴ کیلوکالری دارد.

این سبک در شهر پلزن در جمهوری چک شکل گرفت و نام «پیلزنر» از نام همان شهر گرفته شده است. رنگ روشن و تلخی رازکی از ویژگی‌های شناخته‌شدهٔ این سبک‌اند.