سوپ میسو

آب یا داشی را گرم کنید و مواد دلخواه مثل توفو، جلبک واکامه و پیازچه را در آن بپزید. میسو را جداگانه با کمی آبِ گرم حل کنید، از روی حرارت بردارید و به قابلمه بیفزایید؛ جوشاندن پس از افزودن میسو عطرش را کم می‌کند.

میسوی روشن معمولاً مزه‌ای ملایم‌تر و میسوی تیره مزه‌ای قوی‌تر و شورتر دارد؛ برای شروع، میسوی روشن انتخاب آسانی است. داشیِ ماهی بونیتو رایج است، اما برای نسخهٔ گیاهی می‌توانید از آبِ کامبو و قارچ شیتاکه استفاده کنید.

توفو، واکامه و پیازچه از افزودنی‌های آشنای سوپ میسو هستند؛ قارچ و ترب سفید هم در آن خوب می‌شوند. این سوپ را معمولاً کنار برنج و غذاهای ژاپنی می‌خورند و گاهی آن را بخشی از صبحانه می‌دانند.

سوپ را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی چند روز مصرف کنید. برای گرم‌کردن، آن را آرام روی حرارت ملایم گرم کنید و نگذارید بجوشد؛ اگر هنوز میسو اضافه نکرده‌اید، بهتر است میسو را هنگام سرو بیفزایید.

خمیر میسو مادهٔ تخمیرشده و غلیظی است که با آن سوپ و چاشنی‌های دیگر درست می‌کنند؛ سوپ میسو غذای آماده‌ای است که معمولاً با آب یا داشی رقیق می‌شود. خمیر میسو در هر ۱۰۰ گرم ۱۷۴ کیلوکالری دارد، درحالی‌که سوپ میسو ۱۱ کیلوکالری دارد.

نه همیشه؛ داشیِ معمولی اغلب از ماهی بونیتو تهیه می‌شود. اگر غذای گیاهی می‌خواهید، سوپ را با داشیِ کامبو یا قارچ درست کنید و مطمئن شوید مواد آمادهٔ مصرف، عصارهٔ ماهی ندارند.

خمیر میسوی تهیه‌شده از سویا به‌تنهایی ممکن است گلوتن نداشته باشد، اما میسوی جو گلوتن دارد و داشی یا مواد آماده هم ممکن است حاوی گندم باشند. اگر باید از گلوتن پرهیز کنید، ترکیب همهٔ مواد را بررسی کنید.