فلفل دلمه‌ای

فلفلی را بردارید که پوست صاف و براق، رنگ یکدست و بدنه‌ای سفت و سنگین داشته باشد. لکه‌های نرم، چروکیدگی و دم خشک و تیره نشانهٔ کهنگی‌اند.

فلفل را از طول نصف کنید و دانه‌ها را درآورید؛ سمت پوست رو به بالا، در فر ۲۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه کباب کنید تا پوست تاول بزند و تیره شود. چند دقیقه در ظرف دربسته بماند تا پوستش راحت‌تر جدا شود.

فلفل کامل و نشسته را در کشوی سبزیجات یخچال نگه دارید و درست پیش از مصرف بشویید؛ رطوبت اضافه زودتر خرابش می‌کند. فلفل خردشده را در ظرف دربسته بگذارید و طی چند روز مصرف کنید.

فلفل دلمه‌ای را می‌توانید با برنج، سبزی و گوشت یا حبوبات پر کنید و دلمه بپزید. تکه‌هایش در املت، سالاد شیرازیِ متفاوت، خوراک سبزیجات و کباب هم خوب می‌نشینند.

در سالاد یا خوراک، فلفل دلمه‌ای سبز یا نارنجی را می‌توانید به‌جای رنگ دیگر به کار ببرید؛ مزه و شیرینی‌شان کمی فرق می‌کند. فلفل چیلی جایگزین هم‌مقداری نیست، چون تندی زیادی دارد؛ اگر استفاده می‌کنید، مقدارش را خیلی کمتر بگیرید.

فلفل سبز معمولاً نارس‌تر و کمی تلخ‌تر است، درحالی‌که قرمز رسیده‌تر و شیرین‌تر می‌شود. در داده‌های غذاییِ این دو نوع، فلفل سبز ۲۲ کیلوکالری و فلفل قرمز ۲۹ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم دارد.

بله؛ آن را زیر آب روان بشویید، دم و دانه‌ها را جدا کنید و خردشده در سالاد یا کنار غذا بخورید. اگر پوست یا بافتش برایتان سفت است، کباب‌کردن یا تفت‌دادنش آن را نرم‌تر می‌کند.

از نظر گیاه‌شناسی میوه است، چون از گل به وجود می‌آید و دانه دارد؛ اما در آشپزی مثل سبزی به کار می‌رود. فلفل دلمه‌ای از جنس گیاهیِ فلفل‌هاست، نه از خانوادهٔ فلفل سیاه.