باگت

پوسته را کمی با آب نم‌دار کنید و باگت را در فرِ ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۵ تا ۸ دقیقه بگذارید. برای برش‌های نازک، چند دقیقه توستر کافی است.

اگر همان روز می‌خورید، باگت را در کیسهٔ کاغذی یا پارچه‌ای و در دمای اتاق نگه دارید؛ یخچال آن را زودتر بیات می‌کند. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را برش بزنید و در کیسهٔ دربسته فریز کنید؛ برش‌ها را مستقیم در توستر بگذارید.

باگت برای ساندویچ‌های سرد و گرم، پنیر و سبزی، یا لقمه با تخم‌مرغ و حبوبات مناسب است. برش‌های برشته‌اش را هم کنار سوپ سرو کنید یا برای کروتان خرد کنید.

باگت بیات را مکعبی خرد کنید و برای کروتان در تابه با کمی روغن برشته کنید، یا برش‌هایش را در مایهٔ تخم‌مرغ و شیر بخوابانید و در تابه بپزید. برای پودر سوخاری هم می‌توانید آن را خشک و آسیاب کنید.

باگت تازه باید پوسته‌ای طلایی و نسبتاً ترد داشته باشد و با فشار ملایم صدای خش‌خش بدهد؛ داخلش سبک و دارای حفره‌های نامنظم است. اگر برای ساندویچ می‌خواهید، نانی با مغز متراکم‌تر کمتر خرد می‌شود.

نان باگت چندغله معمولاً دانه‌ها و غلات بیشتری دارد و در هر ۱۰۰ گرم ۶٫۵ گرم فیبر و ۱۱٫۹ گرم پروتئین دارد؛ باگت ۲٫۹ گرم فیبر و ۹ گرم پروتئین دارد. دانه‌ها بافت آن را هم متراکم‌تر و مغزی‌تر می‌کنند.

باگت کلاسیک از آرد گندم، آب، مخمر و نمک درست می‌شود؛ خمیر را تخمیر می‌کنند، به شکل دراز درمی‌آورند و روی آن شیار می‌زنند تا پوستهٔ ترد و مغز سبک پیدا کند. باگت‌های سبوس‌دار یا چندغله دستور متفاوتی دارند.