ژله سیب

سیب‌ها را با کمی آب بپزید تا نرم شوند و آبشان را از پارچه‌ای نازک صاف کنید؛ پارچه را فشار ندهید تا ژله شفاف بماند. آب سیب را با شکر و کمی آب‌لیمو بجوشانید تا غلیظ شود و قطره‌ای از آن روی بشقاب سرد شکلش را نگه دارد.

ژله معمولاً وقتی نمی‌بندد که آب سیب بیش از حد رقیق باشد یا مخلوط به‌اندازهٔ کافی نجوشیده باشد. آب‌لیمو و پکتین به بستن کمک می‌کنند؛ برای آزمودن، کمی از ژله را روی بشقاب سرد بریزید و ببینید پس از خنک‌شدن چروک می‌خورد یا نه.

آن را در ظرف تمیز و دربسته، داخل یخچال بگذارید و هر بار با قاشق تمیز بردارید. ژلهٔ خانگی را هم اگر برای نگهداری طولانی در دمای اتاق به روش مطمئن کنسرو نکرده‌اید، در یخچال نگه دارید.

روی نان تست، پنکیک یا فرنی بمالید، یا کمی از آن را کنار پنیر سرو کنید. برای براق‌کردن تارت سیب هم می‌توانید ژله را کمی گرم کنید و لایه‌ای نازک روی میوه بکشید.

برای طعم سیب، مربای سیب را جایگزین کنید؛ بافت آن معمولاً کدرتر و گاهی تکه‌دار است. اگر ژله را برای روکش براق تارت می‌خواهید، مربا را گرم کنید و از صافی بگذرانید تا تکه‌ها جدا شوند.

ژله سیب را معمولاً از آب صاف‌شدهٔ سیب می‌سازند، بنابراین بافتی شفاف و یکدست دارد؛ مربای سیب از خود میوه یا پورهٔ آن تهیه می‌شود و می‌تواند تکه‌های میوه داشته باشد. برای لایه‌مالی روی نان ژله صاف‌تر است و برای خوردن همراه ماست یا پنیر، مربا بافت میوه‌ای‌تری می‌دهد.

سیب‌های ترش و سفت معمولاً انتخاب خوبی‌اند، چون پکتین و اسیدیتهٔ بیشتری به ژله کمک می‌کنند ببندد و طعمش هم متعادل بماند. اگر سیب‌ها شیرین‌اند، کمی آب‌لیمو اضافه کنید.