Ser burrata

Burrata ma zewnętrzną warstwę z mozzarelli, a w środku kryje strzępki mozzarelli wymieszane ze śmietanką, czyli stracciatellę. Po przekrojeniu środek wypływa; zwykła mozzarella jest jednolita.

Tak. Wyjmij ją na około 20–30 minut przed jedzeniem, żeby środek zmiękł i nabrał smaku; podawaj po odsączeniu z zalewy.

Połóż całą burratę na talerzu i przekrój ją dopiero przy stole. Pasuje do dojrzałych pomidorów, bazylii, oliwy i pieczywa; dobrze sprawdza się też z grillowaną brzoskwinią.

Można, ale dodaj ją po upieczeniu pizzy lub po zdjęciu makaronu z ognia. Wysoka temperatura rozpuści śmietankowy środek, więc burrata straci swoją charakterystyczną, kremową konsystencję.

Najbliżej jej do mozzarelli di bufala podanej ze śmietanką: porwij ser i dodaj łyżkę śmietanki. Sama mozzarella będzie mniej kremowa, a stracciatella lepiej odda miękkie wnętrze burraty.

Najlepiej zjedz ją zaraz po otwarciu. Jeśli zostanie, włóż ją do lodówki w zalewie, w szczelnym pojemniku, i spożyj możliwie szybko — po odsączeniu oraz kontakcie z powietrzem szybko traci świeżość.

Burrata powstała w Apulii, na południu Włoch. Jej nazwa nawiązuje do włoskiego słowa *burro*, czyli masło, i opisuje maślany, kremowy charakter nadzienia.