Łój wołowy

Pokrój go drobno albo zmiel, przełóż do garnka z grubym dnem i podgrzewaj na małym ogniu, mieszając, aż skwarki się zarumienią, a tłuszcz stanie się klarowny. Przecedź go przez drobne sito lub gazę; nie dopuść, by skwarki się przypaliły.

Nadaje potrawom wyrazisty, mięsny aromat i dobrze sprawdza się do smażenia ziemniaków, frytek, steków oraz pieczeni. Możesz też dodać go do ciasta na wytrawne wypieki, jeśli pasuje ci jego smak.

Tak, wytopiony łój dobrze znosi intensywne smażenie i nadaje frytkom chrupiącą skórkę. Nie przegrzewaj go do dymienia, a po smażeniu przecedź, jeśli chcesz użyć go ponownie.

Przelej go do czystego, szczelnego słoika i trzymaj w lodówce; nabieraj zawsze czystą, suchą łyżką. Jeśli wytopiłeś większą ilość, możesz zamrozić porcje.

Do smażenia użyj oleju rzepakowego albo masła klarowanego, pamiętając, że potrawa nie będzie miała charakterystycznego wołowego aromatu. W kruchym cieście lepszym zamiennikiem będzie smalec, który również nadaje wypiekom kruchość.

Nazwy bywają używane zamiennie, ale łój zwykle oznacza twardy tłuszcz wołowy, często z okolic nerek, a tłuszcz wołowy może być nazwą bardziej ogólną. Wytopiony i oczyszczony łój to tłuszcz używany do smażenia i pieczenia.

Nie jedz surowego łoju: najpierw wytop go i dokładnie podgrzej. Surowy tłuszcz przechowuj w lodówce i oddzielaj od gotowych potraw oraz produktów jedzonych bez obróbki.