Zwarte schorseneer

Schil de wortels met een dunschiller onder koud stromend water en draag eventueel handschoenen: het kleverige melksap kan aan je vingers plakken. Leg de geschilde stukken meteen in water met een scheut citroensap, zodat ze licht van kleur blijven.

Snijd de geschilde wortels in stukken en kook ze in licht gezouten water in ongeveer 15 tot 20 minuten gaar; een mespunt moet er makkelijk in glijden. Kook ze niet langer dan nodig, want dan vallen ze uiteen.

Ja. Hussel geschilde stukken met olie en rooster ze op 200 °C in circa 25 tot 35 minuten goudbruin en gaar; keer ze halverwege. De geroosterde randen smaken lekker nootachtig.

De milde, aardse smaak past bij boter, peterselie, nootmuskaat en mosterd. Serveer gekookte schorseneer als groente bij aardappelen en ei, of gebruik hem in een romige soep.

Ja, gewone schorseneer is de meest voor de hand liggende vervanger en kan op dezelfde manier worden gekookt of geroosterd. De smaak en bereiding lijken sterk op elkaar.

Zwarte schorseneer heeft een donkere, ruwe schil en wordt meestal geschild voor het koken; de wortel eronder is licht van kleur. De naam schorseneer wordt ook gebruikt voor verwante of vergelijkbare wortels, waardoor benamingen in recepten kunnen overlappen.

Bewaar ongeschilde wortels in de groentelade van de koelkast, liefst in een papieren zak of losjes verpakt, zodat ze niet uitdrogen. Geschilde stukken bewaar je kort in koud water met citroensap en bereid je bij voorkeur dezelfde dag.

Dat kan, maar rauwe schorseneer is stevig en smaakt minder mild dan na het koken. Schil hem en rasp hem vlak voor het serveren; leg de rasp in water met citroensap tegen verkleuren.

Een portie van 100 g bevat 5 g vezels. Dat maakt zwarte schorseneer een vezelrijke groente.