Pasta carbonara

Klop eidooiers met fijn geraspte pecorino Romano en zwarte peper. Meng dit met hete, uitgelekte pasta en een scheutje pastawater van het vuur af; zo bindt het ei tot een saus in plaats van roerei.

Spaghetti is klassiek, maar rigatoni en bucatini werken ook goed: de saus blijft in de holle pasta of hecht zich eraan. Kook de pasta beetgaar en bewaar voor het afgieten een mok kookwater.

In de klassieke bereiding niet: eidooier, kaas en zetmeelrijk kookwater maken de saus romig. Room maakt de saus zwaarder en verandert de smaak; voeg die alleen toe als je bewust een andere versie wilt maken.

Pancetta is de meest gebruikte vervanger; bak die rustig uit tot de randjes goudbruin zijn. Gerookte spekblokjes kunnen ook, maar geven een duidelijk rokerigere smaak dan guanciale.

Haal de pan van het vuur voordat je het eimengsel toevoegt en schep meteen krachtig om. Voeg pastawater lepel voor lepel toe tot de saus glanst; een gloeiendhete pan laat het ei snel stollen.

Zet restjes binnen twee uur afgedekt in de koelkast en eet ze binnen twee dagen op. Warm ze op laag vuur op met een scheutje water en roer voortdurend; door het ei wordt de saus bij opnieuw verhitten minder glad.

Pecorino Romano is de uitgesproken, zoute keuze. Parmezaanse kaas is milder; je kunt de twee ook mengen. Rasp de kaas fijn, zodat hij makkelijk met de eidooier en het kookwater bindt.

Een eenvoudige groene salade met een frisse vinaigrette past goed bij de rijke saus. Serveer de pasta meteen: tijdens het wachten wordt de saus dikker en verliest de pasta zijn beet.