Mga langis ng gulay

Para sa deep-frying at pagprito sa mataas na init, pumili ng refined na langis, gaya ng canola, mais o toyo; mas angkop ang mga ito kaysa hindi pinong langis na mas madaling umusok. Huwag hayaang umusok ang mantika—ibaba ang init kapag nangyari iyon.

Puwede kung hindi ito umusok, umitim o bumula nang di-pangkaraniwan. Palamigin, salain para alisin ang mga mumo, at itago sa malinis at saradong lalagyan; itapon kapag mabaho o malagkit na, o kung ginamit sa pagprito ng isda at ayaw mong kumapit ang amoy nito sa susunod na lutuin.

Isara nang mahigpit ang bote at ilagay sa malamig at madilim na aparador, malayo sa kalan at sikat ng araw. Hindi karaniwang kailangang ilagay sa refrigerator; kung lumabo o namuo ang langis sa lamig, karaniwan itong lilinaw muli kapag uminit sa temperatura ng kuwarto.

Puwede sa maraming cake at muffin: gumamit ng humigit-kumulang tatlong-kapat ng dami ng butter na hinihingi ng recipe. Mas mamasa-masa ang kalalabasan at mawawala ang lasa ng butter, kaya hindi ito magandang pamalit sa pastry na umaasa sa pagtigas ng butter.

Dahil banayad ang lasa nito, bagay ito sa ginisang gulay, pritong isda, lumpia at marinadang hindi dapat matabunan ang lasa ng ibang sangkap. Maaari rin itong ihalo sa suka, kalamansi at pampalasa bilang simpleng dressing.

Karaniwang mas banayad ang lasa ng langis ng gulay, kaya madaling gamitin sa pagprito at pagluluto ng maraming uri ng pagkain; mas kapansin-pansin naman ang lasa ng langis ng oliba, lalo na kapag ipinanghuling patak sa salad o lutong gulay. Kung lasa ang mahalaga sa putahe, piliin ang langis na babagay sa mga sangkap.

Amuyin ito: ang amoy na parang krayola, lumang mani o pintura, at mapait o kakaibang lasa ay palatandaan na napanis na. Itapon ito sa saradong lalagyan sa basura—huwag ibuhos sa lababo dahil maaaring bumara ang tubo.