اسکون

کرهٔ سرد را با آرد خرد کنید تا تکه‌های ریزِ نخودی بماند؛ مایع را فقط تا وقتی خمیر جمع شود اضافه کنید و خمیر را ورز ندهید. اسکون‌ها را در فر از پیش گرم‌شده با دمای ۲۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۱۲ تا ۱۵ دقیقه بپزید.

اسکون کلاسیک را معمولاً از وسط می‌شکافند و با خامهٔ غلیظ و مربا می‌خورند؛ کره هم انتخابی ساده و رایج است. نوع شور را می‌توانید کنار سوپ یا با پنیر سرو کنید.

پس از خنک‌شدن، اسکون را در ظرف دربسته و در دمای اتاق نگه دارید و ترجیحاً ظرف یک تا دو روز بخورید. برای گرم‌کردن دوباره، آن را چند دقیقه در فر ۱۶۰ درجه بگذارید؛ اسکون اضافه را می‌توان بسته‌بندی و منجمد کرد.

خمیر باید نرم باشد و به‌سختی به دست بچسبد؛ ورز زیاد آن را سفت می‌کند. اسکون‌ها را پیش از پخت به شکل دایره یا مثلث ببرید و روی سینی با فاصله بچینید.

اسکون زبر معمولاً آرد سبوس‌دار بیشتری دارد و بافتش دانه‌دارتر است؛ در هر ۱۰۰ گرم ۵ گرم فیبر دارد، در برابر ۱٫۶ گرم در اسکون ساده. اسکون ساده بافت لطیف‌تر و آردی‌تری دارد.

برای جایگزینی در وعدهٔ صبحانه یا کنار سوپ، بیسکویت شور یا نان کوچکِ کره‌ای گزینه‌های نزدیک‌تری هستند. اگر فقط طعم شور اسکون را می‌خواهید، کمی پنیر رنده‌شده و سبزی خشک به خمیر اسکون ساده اضافه کنید.

بله؛ خمیر را شکل دهید، روی سینی بگذارید و پیش از پخت تا یک شب در یخچال نگه دارید. خمیر سرد را مستقیم در فر بگذارید تا کره پیش از پخت آب نشود.

اسکون پنیری معمولاً پنیر رنده‌شده در خمیر دارد و طعم و بافت پُرمایه‌تری پیدا می‌کند؛ در هر ۱۰۰ گرم ۱۰٫۵ گرم پروتئین دارد، در برابر ۹٫۴ گرم در اسکون شور.