پیتزای مارینارا

پیتزایی ناپلی با سس گوجه‌فرنگی، سیر، پونهٔ کوهی و روغن زیتون است؛ در دستور سنتی آن پنیر نیست. نامش با «مارینارا»ی دریایی گاهی این تصور را ایجاد می‌کند که غذا باید ماهی یا میگو داشته باشد، اما شکل کلاسیکش ندارد.

مارگاریتا معمولاً گوجه‌فرنگی، پنیر موزارلا و ریحان دارد؛ مارینارا سیر و پونهٔ کوهی دارد و پنیر ندارد. اگر پیتزایی با نام مارینارا پنیر داشت، نسخه‌ای غیراصیل یا تغییریافته از دستور سنتی است.

فر را با سنگ یا سینی ضخیم پیتزا در بالاترین دمایش دست‌کم ۴۵ دقیقه گرم کنید. خمیر را نازک باز کنید، لایهٔ نازکی سس گوجه بمالید و سیر، پونه و کمی روغن زیتون بیفزایید؛ روی سنگ داغ معمولاً حدود ۵ تا ۸ دقیقه می‌پزد.

گوجهٔ کنسروی پوست‌کنده را با دست له کنید و آب اضافی‌اش را بگیرید تا سس خمیر را خیس نکند. سس را نپزید؛ با نمک و کمی روغن زیتون مخلوط کنید و روی خمیر نازک، کم و یکنواخت پخش کنید.

در نسخهٔ سنتی، سیر ورقه‌ای، پونهٔ کوهی و روغن زیتون کافی است؛ گاهی ریحان هم اضافه می‌شود. زیتون یا آنچوی هم با طعم گوجه و سیر جور درمی‌آید، اما با افزودن پنیر دیگر پیتزای مارینارای کلاسیک نیست.

باقی‌مانده را حداکثر تا دو ساعت پس از پخت در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی سه تا چهار روز مصرف کنید. برای گرم‌کردن، برش‌ها را در تابهٔ خشک روی حرارت متوسط بگذارید و درِ تابه را چند دقیقه ببندید تا کف برشته و رویه داغ شود.