پاستای سبز

رنگ سبز آن معمولاً از اسفناج یا سبزی‌های برگ‌دار می‌آید؛ این مواد را به خمیر اضافه می‌کنند. رنگ سبز به‌تنهایی نشان نمی‌دهد پاستا تازه است یا خشک.

آن را در آب جوشِ فراوان و کمی نمک بپزید و یک دقیقه پیش از زمان درج‌شده روی بسته، مزه کنید. وقتی وسط پاستا هنوز کمی مقاومت دارد، آبکش کنید؛ سس را جداگانه آماده کنید تا پاستا بیش از حد نپزد.

پستو، سس قارچ و خامه، یا سس سادهٔ روغن زیتون و سیر با پاستای سبز خوب جور درمی‌آیند. اگر طعم سبزی آن ملایم است، کمی پنیر رنده‌شده و فلفل سیاه هم به سس اضافه کنید.

پاستای خشک را در ظرف دربسته، جای خنک و خشک نگه دارید. پاستای تازه را در بستهٔ دربسته در یخچال بگذارید و تا تاریخ مصرفش مصرف کنید؛ پاستای پخته را حداکثر دو ساعت پس از پخت سرد کنید و در ظرف دربسته در یخچال بگذارید.

پاستای ساده را با سس پستوی اسفناج یا اسفناج تفت‌داده‌شده مخلوط کنید تا طعم و رنگ سبزی به غذا برسد. برای جایگزینی نزدیک‌تر، پاستای اسفناجی هم مناسب است.

پاستای اسفناجی نوعی پاستای سبز است که رنگ و مزه‌اش از اسفناج می‌آید؛ پاستای سبز ممکن است با سبزی‌های دیگری هم رنگ شده باشد. برای دانستن ترکیب دقیق، فهرست مواد تشکیل‌دهنده را بخوانید.

بله؛ پس از پخت، آن را آبکش کنید و برای متوقف‌شدن پخت با آب خنک بشویید. با گوجه‌فرنگی، زیتون، خیار و سس روغن زیتون و آب‌لیمو مخلوط کنید؛ شکل‌های کوتاه برای سالاد راحت‌ترند.