میوه اژدها

میوه را از طول نصف کنید و گوشت نرمش را با قاشق بیرون بیاورید؛ پوست خوراکی نیست. برای تکه‌های مرتب، پوست را جدا کنید و گوشت را مکعبی ببرید.

میوه‌ای با پوست یکدست و نسبتاً سفت انتخاب کنید که با فشار ملایم کمی فرو برود؛ پوست چروکیده یا لکه‌های نرم نشانهٔ ماندگی است. رنگ گوشت سفید یا سرخ، بسته به نوع میوه، می‌تواند طبیعی باشد.

میوهٔ نارس را در دمای اتاق بگذارید تا کمی نرم شود. پس از بریدن، آن را در ظرف دربسته داخل یخچال نگه دارید و طی چند روز مصرف کنید.

گوشت خنک آن را به‌تنهایی، همراه ماست یا در سالاد میوه سرو کنید. طعم ملایمش با آب‌لیمو یا لیموترش و میوه‌های ترش‌تر خوب جور درمی‌آید.

هر دو دانه‌های ریز دارند، اما انجیر تیغی معمولاً شیرین‌تر است و باید پوست خاردارش را با احتیاط جدا کرد. انجیر تیغی در هر ۱۰۰ گرم ۴٫۶ گرم فیبر دارد، در برابر ۲٫۴ گرم در میوه اژدها.

میوه اژدها در هر ۱۰۰ گرم ۲٫۴ گرم فیبر دارد و پرتقال ۲٫۳ گرم؛ پرتقال طعم مرکباتی و آب‌دارتر دارد.

بله؛ «پیتایا» نام دیگری برای میوه اژدهاست و در فارسی هر دو نام به کار می‌روند. گوشت آن می‌تواند سفید یا سرخ باشد و دانه‌های سیاه ریزش خوراکی‌اند.

نه، دانه‌های سیاه ریز همراه گوشت خورده می‌شوند و نیازی به جدا کردن ندارند. فقط پوست ضخیم میوه را نخورید.