لاگر

لاگر خودش نوعی آبجو است، نه نوشیدنی جداگانه. معمولاً با مخمرِ تخمیرِ سرد تهیه می‌شود و پس از تخمیر مدتی در دمای پایین می‌ماند؛ نتیجه اغلب طعمی تمیز و خنک است.

آن را سرد، اما نه یخ‌زده، سرو کنید تا عطر و طعمش زیر سرمای زیاد گم نشود. هنگام ریختن، لیوان را کمی کج بگیرید و در پایان صاف کنید تا لایه‌ای از کف روی نوشیدنی شکل بگیرد.

بطری یا قوطیِ دربسته را دور از نور و گرما نگه دارید؛ گرما و نور می‌توانند طعم آبجو را خراب کنند. پس از بازکردن، درپوش بگذارید و آن را سرد نگه دارید و زود مصرف کنید، چون گازش کم می‌شود.

طعم ملایم و گازدارش کنار مرغ یا سبزیجات گریل‌شده، ماهی سوخاری و غذاهای ادویه‌دار خوب می‌نشیند. برای خمیر سوخاری هم می‌توانید بخشی از مایع را با لاگر جایگزین کنید تا خمیر سبک‌تر شود.

پیلزنر خودش یکی از سبک‌های لاگر است و معمولاً تلخیِ رازک و عطر گیاهی برجسته‌تری دارد. در دادهٔ غذاییِ هر صد گرم، پیلزنر ۴۴ کیلوکالری دارد و لاگر ۴۲ کیلوکالری.

برای خمیر سوخاری، آب گازدار جایگزین مناسبی است و بافتی سبک می‌دهد، هرچند عطر لاگر را ندارد. در خورش یا سس، آبِ گوشت یا سبزیجات انتخاب بهتری است؛ آن را کم‌کم اضافه کنید تا مایع غذا رقیق نشود.

هر دو از سبک لاگر هستند، اما لاگرِ بدون الکل برای کسانی ساخته می‌شود که نوشیدنیِ بدون الکل می‌خواهند و طعمش ممکن است کمی متفاوت باشد. در دادهٔ غذاییِ هر صد گرم، لاگرِ بدون الکل ۷ کیلوکالری دارد.