فیلهٔ گوشت گاو

گوشت را پیش از پخت خشک کنید و تابه را کاملاً داغ کنید؛ برای استیکی با ضخامت حدود ۲٫۵ سانتی‌متر، هر طرف را حدود ۲ تا ۳ دقیقه سرخ کنید. دمای مرکز را با دماسنج بسنجید؛ برای پخت ایمن، مرکز گوشت باید به ۶۳ درجهٔ سانتی‌گراد برسد و پس از برداشتن از تابه ۳ دقیقه استراحت کند.

قطعه‌ای یکدست و سفت با رنگ قرمز و بوی ملایم انتخاب کنید؛ سطح آن نباید لزج باشد. فیله معمولاً کم‌چربی است، پس برای استیک‌های یک‌اندازه، قطعه‌ای با ضخامت یکنواخت بخواهید تا همهٔ بخش‌ها هم‌زمان بپزند.

آن را در بسته‌بندی دربسته و در سردترین بخش یخچال بگذارید و طی ۳ تا ۵ روز بپزید. برای نگهداری طولانی‌تر، بسته را محکم ببندید و در فریزر بگذارید؛ برای یخ‌زدایی، گوشت را از شب قبل در یخچال قرار دهید، نه روی پیشخوان.

برای استیک و بیف ولینگتون مناسب است؛ در بیف استروگانف هم چون زود می‌پزد، بهتر است آن را نواری کنید و نزدیک پایان پخت به سس بیفزایید تا خشک نشود.

برای استیک، راستهٔ گاو جایگزین مناسبی است؛ چون چربی بیشتری دارد، معمولاً آبدارتر می‌ماند. برای بیف استروگانف هم می‌توانید از راستهٔ گاو استفاده کنید و آن را برخلاف جهت الیاف، نازک برش بزنید.

راستهٔ گاو چربی بیشتری دارد: در ۱۰۰ گرم آن ۱۴٫۵ گرم چربی هست، در برابر ۳٫۷ گرم در فیلهٔ گوشت گاو. فیله لطیف‌تر است و راسته معمولاً طعم چرب‌تر و گوشتی‌تری دارد.

خوردن گوشت گاو خام یا نیم‌پز خطر آلودگی میکروبی دارد، به‌ویژه اگر گوشت چرخ‌کرده باشد. برای فیلهٔ کامل، سطح گوشت را با تابهٔ داغ برشته کنید و برای پخت ایمن، دمای مرکز را به ۶۳ درجهٔ سانتی‌گراد برسانید و ۳ دقیقه استراحت دهید.