پوره سیب

سیب‌ها را پوست بگیرید و خرد کنید؛ با کمی آب و آب‌لیمو، در قابلمهٔ دربسته حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بپزید تا کاملاً نرم شوند. سپس با گوشت‌کوب له کنید؛ برای بافت صاف‌تر، پوره را از صافی رد کنید.

سیب‌های شیرین و آردی، مثل گلدن دلیشز، زود نرم می‌شوند و پورهٔ لطیفی می‌دهند؛ سیب‌های ترش مثل گرنی اسمیت طعم تیزتری دارند. ترکیب سیب شیرین و ترش، معمولاً پوره‌ای خوش‌طعم و متعادل می‌سازد.

آن را کنار پنکیک، فرنی و ماست یا روی نان و اوتمیل سرو کنید. پورهٔ بدون شکر در خمیر کیک و مافین هم رطوبت می‌دهد و می‌تواند بخشی از روغن را جایگزین کند.

پوره را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته بگذارید و در یخچال نگه دارید؛ طی چند روز مصرفش کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در ظرف‌های کوچک فریز کنید و هنگام مصرف در یخچال یخ‌زدایی کنید.

پوره سیب معمولاً یکدست و له‌شده است، اما کمپوت سیب بیشتر تکه‌های میوه را در مایع یا شربت دارد. کمپوت سیب در هر ۱۰۰ گرم ۶۳ کیلوکالری و پوره سیب ۵۱ کیلوکالری دارد.

در کاربردهای مختلف، این دو نام گاهی برای محصولی مشابه به کار می‌روند؛ بااین‌حال سس سیبِ شیرین‌شده معمولاً قند بیشتری دارد. سس سیب در هر ۱۰۰ گرم ۱۰۵ کیلوکالری دارد، در برابر ۵۱ کیلوکالری در پوره سیب.

بله؛ سیبِ رسیده را با کمی آب بپزید و پیش از افزودن هر شیرین‌کننده‌ای بچشید. دارچین یا کمی آب‌لیمو طعم می‌دهد، بی‌آنکه لازم باشد شکر اضافه کنید.

پورهٔ کاملاً نرم و بدون شکر افزوده می‌تواند پس از شروع غذای کمکی، به مقدار کم و با قاشق ارائه شود؛ بافت آن باید بدون تکه‌های سفت باشد. هنگام خوردن، نوزاد را بنشانید و تنها نگذارید.