Zupa z ogona wołowego

Ogon obsmaż, zalej zimną wodą lub bulionem i gotuj bardzo łagodnie pod przykryciem przez około 3–4 godziny, aż mięso będzie miękkie i łatwo odejdzie od kości. Warzywa dodaj pod koniec, żeby się nie rozgotowały.

Zalej mięso zimną wodą i podgrzewaj powoli; zbieraj szumowiny, zanim płyn zacznie wrzeć. Potem gotuj bez gwałtownego bulgotania i przecedź wywar przez drobne sito.

Nie jest to konieczne, ale obsmażenie kawałków na mocno rozgrzanej patelni nadaje wywarowi ciemniejszy kolor i bardziej pieczony smak. Zeskrob z patelni przyrumienione osady, podlej je wodą i dodaj do garnka.

Dobrze pasują do niej kluski, makaron lub kasza jęczmienna; możesz też podać ją z mięsem obranym z kości i posiekaną natką pietruszki. Jeśli zupa jest gęsta od warzyw, wystarczy kromka pieczywa.

Po ugotowaniu szybko ją ostudź, przełóż do zamykanego pojemnika i wstaw do lodówki; zjedz w ciągu 3–4 dni. Tłuszcz, który zbierze się na powierzchni po schłodzeniu, łatwo usuniesz łyżką.

Tak. Zamrażaj ją w porcjach, najlepiej bez makaronu, bo po rozmrożeniu może być miękki; w zamrażarce zachowa dobrą jakość przez około 3 miesiące. Rozmrażaj w lodówce i podgrzej do wrzenia.

Klarowna zupa z ogona wołowego ma 8,9 g białka na 100 g, a zupa z ogona wołowego 7,8 g. Różnica wynika między innymi z proporcji mięsa, wywaru i dodatków.

Zupa z ogona wołowego ma 114 kcal na 100 g, a klarowna zupa z ogona wołowego 103 kcal. Sama nazwa nie przesądza o wartości energetycznej — znaczenie ma zwłaszcza ilość tłuszczu i dodatków.