Kiełbasa Landjäger

Landjäger jest zwykle bardziej płaska i zwarta, bo podczas dojrzewania bywa prasowana; kabanosy są węższe i najczęściej mocniej chrupiące. Obie kiełbasy są suszone i można je jeść bez gotowania.

Nie — to kiełbasa dojrzewająca, gotowa do jedzenia na zimno. Zdejmij osłonkę, jeśli jest twarda lub przeszkadza ci podczas jedzenia.

Pokrój ją w ukośne plasterki i podaj z pieczywem, ostrą musztardą, ogórkami kiszonymi albo twardym serem. Dobrze sprawdza się też jako składnik deski wędlin.

Możesz pokroić ją w kostkę i dodać pod koniec gotowania do zupy z soczewicy, grochówki albo potrawki z ziemniakami. Wystarczą ostatnie 5–10 minut, żeby się ogrzała i oddała smak; dłuższe gotowanie może ją wysuszyć.

Po otwarciu trzymaj ją w lodówce, szczelnie owiniętą lub w zamkniętym pojemniku, i zjedz w ciągu kilku dni. Jeśli pojawi się lepka powierzchnia, nieprzyjemny zapach albo nietypowa pleśń, wyrzuć kiełbasę.

Do zupy lub dania z patelni wybierz kabanosy albo inną suchą, wędzoną kiełbasę i pokrój ją na kawałki. Do jedzenia na zimno podobny efekt da twarde salami, choć smak będzie mniej pieprzny.

Nie jest surowym mięsem do samodzielnego przygotowania: to wyrób mięsny poddany dojrzewaniu i zwykle wędzeniu, przeznaczony do jedzenia bez obróbki cieplnej. Konkretna receptura może się różnić między producentami.