هلو سفید

هلو رسیده با فشار خیلی ملایم نزدیک دم کمی نرم می‌شود و عطر شیرینی دارد. اگر سفت است، آن را یکی دو روز در دمای اتاق بگذارید؛ برای تندتر رسیدن، داخل پاکت کاغذی بگذارید.

برای پوست‌گیری آسان، ته هلو را با چاقو به شکل ضربدر ببرید و حدود ۳۰ ثانیه در آب جوش بیندازید؛ سپس در آب سرد بگذارید و پوست را جدا کنید. برای خوردن تازه معمولاً نیازی به پوست‌گیری نیست.

هلو را بشویید، هسته را درآورید و قاچ کنید. قاچ‌ها را جدا از هم روی سینی منجمد کنید و بعد در ظرف دربسته بگذارید تا به هم نچسبند؛ کمی آب‌لیمو هم به حفظ رنگشان کمک می‌کند.

هلو نارس را بیرون از یخچال بگذارید تا برسد؛ سرما روند رسیدن و عطرش را کم می‌کند. هلو رسیده را در یخچال نگه دارید و پیش از خوردن، کمی در دمای اتاق بگذارید تا عطرش بهتر شود.

هلو سفید برای تارت، گالت و پِیچ کرامبل مناسب است؛ قاچ‌ها را با کمی شکر و آب‌لیمو روی خمیر بچینید و تا طلایی شدن بپزید. در سالاد میوه یا کنار ماست هم خوش‌طعم است.

هلو سفید معمولاً مزه‌ای ملایم‌تر و شیرین‌تر و اسیدیته کمتری دارد؛ هلو زرد مزه‌ای پررنگ‌تر و کمی ترش‌تر دارد. از نظر انرژی، هلو زرد با ۳۸ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم کمی بالاتر از هلو سفید با ۳۵ کیلوکالری است.

نه؛ هسته را نخورید و پیش از سرو برای کودک خردسال آن را جدا کنید، چون می‌تواند باعث خفگی شود. هستهٔ سخت را هم نشکنید تا مغز آن خورده نشود.

اگر پوست را خوب بشویید، خوردن هلو با پوست راه ساده‌ای برای بهره‌بردن از بافت و فیبر آن است؛ هر ۱۰۰ گرم هلو سفید ۱٫۶ گرم فیبر دارد. اگر پوست برایتان خوشایند نیست، با روش آب جوش و آب سرد به‌آسانی جدا می‌شود.