پاستا با سس گوجه‌فرنگی

پاستا را در آب جوشِ نمک‌زده بپزید و یک دقیقه پیش از زمان درج‌شده روی بسته آبکش کنید. سپس آن را در تابه با سس گوجه‌فرنگی یک دقیقه هم بزنید تا مزه سس را بگیرد؛ کمی از آب پاستا هم سس را بهتر به آن می‌چسباند.

گوجه تازه رسیده برای سس سبک و تابستانی مناسب است؛ آن را خرد کنید و حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه بپزید تا آب اضافی‌اش بخار شود. گوجه کنسروی خردشده معمولاً زودتر به سسی یکدست می‌رسد و برای پخت‌وپز روزمره انتخاب راحتی است.

سیر و کمی فلفل سیاه را در روغن تفت دهید و ریحان تازه را نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا عطرش بماند. پونه کوهی و کمی پنیر رنده‌شده هم با سس گوجه‌فرنگی جورند؛ پونه را زودتر اضافه کنید تا فرصت عطر دادن داشته باشد.

باقی‌مانده را حداکثر تا دو ساعت پس از پخت در ظرف دربسته و یخچال بگذارید و طی سه تا چهار روز مصرف کنید. هنگام گرم‌کردن، کمی آب اضافه کنید و هم بزنید تا پاستا خشک نشود و همه قسمت‌های آن کاملاً داغ شود.

بله، اما پاستای پخته پس از یخ‌زدایی ممکن است نرم‌تر شود. اگر امکان دارید سس را جداگانه در ظرف دربسته فریز کنید؛ برای مصرف، آن را گرم کنید و با پاستای تازه پخته‌شده مخلوط کنید.

عدس پخته، قارچ تفت‌داده یا لوبیای سفید را به سس اضافه کنید؛ عدس و لوبیا سس را غلیظ‌تر می‌کنند و قارچ طعمی گوشتی می‌دهد. اگر از حبوبات کنسروی استفاده می‌کنید، آن‌ها را آبکشی کنید و در چند دقیقه پایانی پخت داخل سس بریزید.

در هر ۱۰۰ گرم، نوع مرغی ۷٫۲ گرم پروتئین دارد و نوع ساده ۴٫۲ گرم؛ انرژی هر دو ۱۲۰ کیلوکالری است. نوع مرغی پروتئین بیشتری دارد.