سس سویای شیرین

این سس غلیظ و تیره، مزه‌ای شیرین و شور دارد و معمولاً از سس سویا و شکر یا شیرهٔ شیرین‌کننده تهیه می‌شود. در آشپزی اندونزیایی به نوع شناخته‌شدهٔ آن «کچاپ مانیس» می‌گویند.

برای مزه‌دار کردن ناسی گورنگ، میه گورنگ و ساتای، یا افزودن طعم شیرین‌ـ‌شور به سبزیجات تفت‌داده مناسب است. مقدار کمی از آن به برنج سرخ‌شده یا نودل رنگ و مزه می‌دهد.

آن را در چند دقیقهٔ پایانی پخت روی مرغ، ماهی یا سبزیجات بمالید؛ قند سس زود می‌سوزد، پس از ابتدا روی حرارت مستقیم نگذارید. برای تفت‌دادن هم سس را نزدیک پایان اضافه کنید.

درِ ظرف را محکم ببندید و آن را دور از گرما و نور مستقیم نگه دارید. برای جلوگیری از ورود رطوبت و خرده‌های غذا، سس را با قاشق تمیز بردارید.

سس سویا را با کمی شکر قهوه‌ای یا عسل مخلوط کنید تا مزهٔ شیرین‌ـ‌شور و غلظت نزدیک‌تری پیدا کند. مخلوط را کم‌کم به غذا بیفزایید؛ عسل زودتر از شکر روی حرارت رنگ می‌گیرد.

سس سویای شیرین غلیظ‌تر و شیرین‌تر است و برای لعاب‌دادن و مزه‌دار کردن غذا به کار می‌رود؛ سس سویا رقیق‌تر و شورتر است و بیشتر برای چاشنی استفاده می‌شود. در دستور غذا، این دو را به‌جای هم به مقدار برابر نریزید.

در لعاب‌دادن به گوشت یا سبزیجات می‌توانید از آن استفاده کنید، اما نتیجه شیرین‌تر و معمولاً غلیظ‌تر می‌شود. با مقدار کمتر شروع کنید و اگر لازم بود کمی آب اضافه کنید تا راحت‌تر روی غذا پخش شود.