جوانه سویا

جوانه‌ها را آبکشی و کاملاً خشک کنید، سپس در تابه‌ای بسیار داغ با کمی روغن و در یک لایه، حدود ۳ تا ۵ دقیقه تفت دهید و مرتب هم بزنید. نمک یا سس را نزدیک پایان اضافه کنید تا آب نیندازد.

در پایان پخت به نودل و سبزیجات تفت‌داده، سوپ، برنج سرخ‌شده یا خوراک توفو اضافه‌اش کنید تا کمی ترد بماند. در غذاهای کره‌ای، جوانه سویا را هم در سوپ و هم به شکل نامول، با چاشنی کنجد و سیر، می‌خورند.

جوانه‌ها را خشک و در ظرف دربسته، داخل یخچال نگه دارید و هرچه زودتر مصرف کنید؛ اگر لزج شده‌اند، بوی ترش می‌دهند یا تغییر رنگ داده‌اند، دور بریزید. جوانه پخته را هم حداکثر طی دو ساعت سرد کنید و در یخچال بگذارید.

جوانه سویا معمولاً دانه‌های درشت‌تر و ساقه‌ای ضخیم‌تر دارد؛ جوانه ماش باریک‌تر و ظریف‌تر است و در سالاد و رول‌های آسیایی رایج‌تر استفاده می‌شود. از نظر پروتئین در هر ۱۰۰ گرم، جوانه سویا ۱٫۶ گرم و جوانه ماش ۱٫۴ گرم دارد.

این نام‌ها گاهی برای محصول‌های متفاوت به کار می‌روند: جوانه سویا معمولاً ساقه و ریشه‌ای است که پس از جوانه‌زدن رشد کرده، اما دانه سویای جوانه‌زده ممکن است بیشتر خود دانه باشد. دانه‌ای که هنوز سفت است را مثل جوانه خام مصرف نکنید و کاملاً بپزید.

بله؛ سویا از آلرژن‌های شناخته‌شده است و جوانه سویا هم می‌تواند واکنش آلرژیک ایجاد کند. اگر به سویا حساسیت دارید، جوانه آن را نخورید.

برای یک افزودنی کنار غذا، یک مشت کوچکِ حدود ۵۰ تا ۷۵ گرم مقدار کاربردی‌ای است؛ آن را در پایان پخت اضافه کنید تا تردی‌اش حفظ شود. در این مقدار، پروتئین برابر ۰٫۸ گرم تا ۱٫۲ گرم است.