سالسا ورده

نوع ایتالیایی معمولاً با جعفری، روغن زیتون، سیر، سرکه یا آب‌لیمو و گاهی کِیپر و آنچوی درست می‌شود؛ نوع مکزیکی پایه‌ای از توماتیلو و فلفل سبز دارد و گاهی موادش را کباب می‌کنند. این دو سس مزه و کاربرد یکسانی ندارند.

جعفری را ریز خرد کنید و با سیر، کِیپر، سرکه یا آب‌لیمو و روغن زیتون مخلوط کنید؛ خردکردن با چاقو بافت دانه‌دار و خوشایندی می‌دهد. سس را چند دقیقه کنار بگذارید تا مزه‌ها به خورد هم بروند، سپس کنار غذا سرو کنید.

این سس کنار ماهی و مرغ کبابی، گوشت بریان و سبزیجات تنوری خوب می‌شود و در ساندویچ هم به‌جای سس‌های خامه‌ای کاربرد دارد. نوع ایتالیایی را پس از پخت روی غذا بریزید تا عطر جعفری و روغن زیتون تازه بماند.

آن را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و سطح سس را با لایه‌ای نازک از روغن بپوشانید تا سبزی‌ها کمتر در تماس با هوا باشند. برای عطر بهتر، سس را تازه مصرف کنید؛ اگر بوی نامطبوع یا نشانه‌های فساد دیدید، دور بریزید.

کِیپر را می‌توانید با خیارشور ریزخردشده جایگزین کنید و برای شوریِ آنچوی کمی نمک و چند قطره آب‌لیمو بیفزایید. اگر سس گیاهی می‌خواهید، آنچوی را حذف کنید؛ مزهٔ سس ملایم‌تر می‌شود.

نوع ایتالیاییِ روغن‌محور می‌تواند پرانرژی باشد؛ یک قاشق غذاخوری، حدود ۱۵ گرم، نزدیک به ۷۲ کیلوکالری دارد. برای مصرف کمتر، آن را با قاشق روی غذا بریزید، نه مستقیم از ظرف.

چاقو سسی زبر و دانه‌دار می‌دهد که برای کنار گوشت و ماهی مناسب است. مخلوط‌کن سس را یکدست‌تر می‌کند؛ آن را کوتاه‌مدت روشن کنید تا جعفری له و گرم نشود.