گوجه‌فرنگی روما

روما معمولاً کشیده‌تر و گوشتی‌تر است و دانه و آب کمتری دارد؛ برای سس و پخت طولانی انتخاب خوبی است. گوجه‌فرنگی معمولی آبدارتر است و برای سالاد و خوردن خام کاربرد بیشتری دارد.

آن را خرد کنید و با کمی روغن، سیر و نمک روی حرارت ملایم حدود ۳۰ تا ۴۵ دقیقه بجوشانید تا غلیظ شود؛ گاهی هم بزنید تا ته نگیرد. چون روما آب کمتری دارد، معمولاً زودتر از گوجه‌های آبدار به بافت سس می‌رسد.

گوجه‌ها را از طول نصف کنید، سمت بریده را رو به بالا روی سینی بگذارید و با کمی روغن در فرِ ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۲۵ تا ۳۵ دقیقه بپزید. وقتی نرم و لبه‌هایشان کمی برشته شد، آماده‌اند.

گوجه‌ای را بردارید که نسبت به اندازه‌اش سنگین، سفت اما کمی نرم‌شونده با فشار ملایم، و بدون لکه‌های فرورفته یا ترک باشد. رنگ باید یکنواخت و پوستش صاف باشد؛ بوی ملایم گوجه در نزدیکی محل اتصال ساقه نشانهٔ خوبی است.

گوجه‌های نارس را در دمای اتاق و دور از آفتاب مستقیم بگذارید تا برسند. گوجهٔ رسیده را اگر فوراً مصرف نمی‌کنید در یخچال نگه دارید و پیش از خوردن مدتی بیرون بگذارید تا عطر و مزه‌اش بهتر شود.

گوشت سفت و آب کمِ آن برای سس پاستا، سوپ گوجه، خوراک‌های آرام‌پز و گوجهٔ کبابی مناسب است. می‌توانید آن را خرد کنید و در سالسا یا سالاد هم بریزید، اما برای سالادهای خیلی آبدار گوجهٔ معمولی بافت آبدارتری می‌دهد.

گوجه‌فرنگی معمولی را جایگزین کنید، اما برای رسیدن به غلظت مشابه سس، آن را مدت بیشتری بجوشانید تا آب اضافی‌اش تبخیر شود. برای هر یک کیلو گوجهٔ روما، حدود یک قاشق غذاخوری رب گوجه هم می‌تواند به غلیظ‌شدن سس کمک کند.