پروسکیوتو

پروسکیوتو معمولاً خشک‌سودشده است و پیش از خوردن پخته نمی‌شود؛ برش‌های نازکش را می‌توانید مستقیم سرو کنید. اگر روی بسته دستور نگهداری یا مصرف ویژه‌ای آمده، همان را رعایت کنید.

پیتزا را اول بپزید و برش‌های نازک پروسکیوتو را پس از بیرون آوردن از فر روی آن بگذارید؛ گرمای پیتزا کافی است تا عطرش باز شود، بی‌آنکه زیادی خشک شود.

ترکیب کلاسیک آن با قاچ‌های طالبی است. می‌توانید آن را با انجیر، پنیرهای ملایم، نان برشته یا در ساندویچ همراه آروگولا هم سرو کنید.

بسته را محکم ببندید یا برش‌ها را در کاغذ مخصوص نگهداری مواد غذایی و سپس ظرف دربسته بگذارید و در یخچال نگه دارید. برش‌های نازک در تماس با هوا زود خشک می‌شوند؛ بهتر است فقط به اندازه مصرف بازشان کنید.

برای طعم گوشتی و برش‌های نازک، ژامبون خشک‌شده یا ژامبون معمولیِ ورقه‌ای جایگزین مناسبی است؛ ژامبون معمولی نرم‌تر و کم‌شورتر است. اگر جایگزین گیاهی می‌خواهید، قارچ ورقه‌شده و تفت‌داده‌شده با کمی روغن زیتون بافت متفاوتی دارد، اما در ساندویچ خوب می‌نشیند.

ژامبون پارما نوع مشخصی از پروسکیوتوی ایتالیایی است که در ناحیه پارما تولید می‌شود؛ بنابراین هر پروسکیوتویی ژامبون پارما نیست. هر دو معمولاً با خشک‌سودکردن و برش‌های بسیار نازک آماده می‌شوند.

طالبی رسیده را قاچ کنید و روی هر قاچ یک برش نازک پروسکیوتو بپیچید. پیش‌غذا را درست پیش از سرو آماده کنید تا آب طالبی برش‌ها را خیس نکند.