کراکر میگو

روغن را تا حدود ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم کنید و هر بار چند کراکر خشک را جداگانه در آن بیندازید؛ معمولاً در چند ثانیه باز و پف‌دار می‌شوند. سریع با کفگیر بیرونشان بیاورید و روی دستمال بگذارید؛ ماندن در روغن باعث تیره و چرب‌شدنشان می‌شود.

کراکرهای خشک و نیمه‌آماده برای پف‌کردن به سرخ‌کردن نیاز دارند و به همان شکل خشک، بافت سفتی دارند. اگر کراکر از قبل پف‌کرده و آمادهٔ خوردن است، دوباره سرخش نکنید.

آن را کنار سس چیلی شیرین، سس بادام‌زمینی یا دیپ‌های تند سرو کنید؛ با سالادهای ترد و غذاهای سرخ‌شده هم خوب جور می‌شود. کراکر پف‌کرده را درست پیش از سرو کنار غذا بگذارید تا رطوبت سس نرمش نکند.

کراکرهای خشک و سرخ‌نشده را در ظرف دربسته، دور از رطوبت نگه دارید. نوع سرخ‌شده را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته بگذارید و زود مصرف کنید؛ بخارِ کراکر گرم داخل ظرف آن را نرم می‌کند.

نه؛ میگو سخت‌پوست دریایی است و کراکر میگو ممکن است برای فرد حساس واکنش ایجاد کند. اگر کراکر برای مهمان حساسیت‌دار آماده می‌کنید، از تماس آن با روغن، ابزار و سطحی که با میگو تماس داشته‌اند جلوگیری کنید.

این نام‌ها گاهی برای خوراکی‌های مشابه به کار می‌روند، اما چیپس میگو ممکن است از قبل سرخ‌شده و آمادهٔ خوردن باشد؛ کراکر میگوی خشک معمولاً پیش از سرو سرخ می‌شود و پف می‌کند. چیپس میگو در هر ۱۰۰ گرم ۵۷۰ کیلوکالری دارد.